Uzasadnienie
J. S. pismem z dnia 14 maja 2015 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania sprawy wznowionego postępowania zakończonego decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. nr [...].
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] października 1961 r. nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] września 1961 r. nr [...] odmawiającego przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. "[...]", w części działek ew. nr [...] i [...] oraz odmówił stwierdzenia nieważności ww. orzeczeń w części dotyczącej dz. ew. nr [...].
Następnie Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał decyzję z dnia [...] maja 2012 r. w mocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 2455/12 odrzucił skargę J. S. na powyższą decyzję.
Pismem z dnia 14 lutego 2013 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] września 2012 r. wystąpił T. S. reprezentowany przez J. S. wskazując, że postępowanie to toczyło się bez jego wiedzy i udziału.
Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] wznowił przedmiotowe postępowanie.
J. S. pismem z dnia 10 maja 2013 r. wystąpiła do organu o wskazanie, kiedy wznowione postępowanie zostanie zakończone.
Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej pismem z dnia 30 października 2013 r. poinformował strony postępowania, że z uwagi na konieczność analizy zgromadzonego materiału dowodowego, sprawa zostanie rozstrzygnięta do dnia 31 grudnia 2013 r.
J. S. pismem z dnia 26 stycznia 2015 r., na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", wezwała organ do natychmiastowego podjęcia w sprawie czynności mających na celu zakończenie toczącego się postępowania.
Minister Infrastruktury i Rozwoju pismem z dnia 6 maja 2015 r. poinformował strony, że zakończenie niniejszego postępowania w terminie określonym w piśmie z dnia 30 października 2013 r. nie było możliwe z uwagi na dużą ilość postępowań i konieczność rozpatrywania spraw według kolejności wpływu. Organ wskazał jednocześnie, że przewidywany termin rozstrzygnięcia to 31 sierpnia 2015 r.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze z dnia 14 maja 2015 r. skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do wydania decyzji w przeciągu jednego miesiąca i podała, że w sprawie przekroczono już wszystkie terminy określone w art. 35 § 3 K.p.a., a bezczynność trwa od dwóch lat. Organ nie dotrzymał również terminu rozpoznania sprawy przez siebie wyznaczonego w piśmie z dnia 30 października 2013 r., tj. 31 grudnia 2013 r. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uznanie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o wymierzenie organowi grzywny i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że rozpatrzenie sprawy w terminach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego do chwili obecnej nie było możliwe z uwagi na konieczność dokonania pogłębionej analizy akt archiwalnych, a także stopień skomplikowania sprawy. Zwrócono również uwagę, że w trakcie trwania przedmiotowego postępowania nastąpiły z mocy prawa zmiany organizacyjne Ministerstwa oraz zmiana siedziby Departamentu Orzecznictwa I. Organ wniósł również o oddalenie wniosku skarżącej o wymierzenie grzywny.
Przy piśmie procesowym z dnia 20 sierpnia 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju nadesłał wydaną w sprawie decyzję z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] stwierdzającą, że ostateczna decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. wydana została z naruszeniem prawa, jednak brak podstaw do jej uchylenia z uwagi na fakt, że w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie z do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Wskazuje się również, że w trybie powołanego art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd może tylko orzec o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. W sytuacji natomiast wydania przez organ stosownego aktu w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie przez sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności organu administracji publicznej, bądź przewlekłości postępowania, staje się bezprzedmiotowe. Sąd, skoro organ w bezczynności już nie pozostaje, nie może bowiem zastosować trybu przewidzianego w art. 149 § 1 P.p.s.a., tj. w przypadku uznania zasadności skargi zobowiązać organu do wydania w zakreślonym terminie decyzji w sprawie.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją [...] sierpnia 2015 r. nr [...], po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r., stwierdził, że decyzja ta wydana została z naruszeniem prawa, jednak brak podstaw do jej uchylenia z uwagi na fakt, że w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej.
Zdaniem Sądu, wydanie przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpoznania sprawy wznowionej na wniosek T. S. z dnia 14 lutego 2013 r. Oczywiste jest bowiem, że organ sprawę już załatwił. Niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne stało się zatem bezprzedmiotowe.
Mając zaś na uwadze charakter i stopień skomplikowania przedmiotowej sprawy, a tym samym konieczność dokonania dogłębnej analizy zgromadzonego w sprawie, obszernego materiału dowodowego, jak również fakt wydania przez organ decyzji rozstrzygającej sprawę (w dniu [...] sierpnia 2015 r., a zatem w terminie określonym przez organ w piśmie z dnia 6 maja 2015 r.), Sąd uznał, że mimo przekroczenia terminów załatwienia sprawy określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, bezczynność organu, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z tych samych przyczyn Sąd oddalił wniosek skarżącej o wymierzenie organowi grzywny.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 i art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.