Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. M.J. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] sierpnia 1998 r. o przyznanie działki zastępczej bądź odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] róg [...] ozn. hip. "[...][...] Nr hip. [...]".
Zarządzeniem z dnia [...] czerwca 2015 r. Przewodnicząca Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwała pełnomocnika skarżącej do uiszczenia, w terminie 7 dni, wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...] lipca 2015 r.
Z akt sprawy wynika, że wpis sądowy od skargi został uiszczony w dniu [...] lipca 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: "Ppsa"), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stały lub stosunkowy. Pismem takim jest między innymi skarga.
Jednocześnie w myśl art. 220 § 3 Ppsa Sąd odrzuca skargę, gdy pomimo wezwania nie uiszczono należnego wpisu.
Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...] lipca 2015 r. Zatem termin na wykonanie zarządzenia upłynął z dniem [...] lipca 2014 r. Natomiast wpis sądowy od skargi został uiszczony w dniu [...] lipca 2015 r. Tym samym pełnomocnik skarżącej, pomimo prawidłowego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, nie uiścił wpisu sądowego od skargi w zakreślonym przez Sąd terminie.
W tych okolicznościach należało uznać, że wpis sądowy od skargi uiszczono z uchybieniem wyznaczonego siedmiodniowego terminu i skargę należało odrzucić.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 220 § 3 Ppsa, Sąd postanowił jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.