Uzasadnienie
[...] sp. z o.o. w K. wniosła za pośrednictwem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność wymienionego organu w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia 22 czerwca 2006 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1992 r., w której stwierdzono nabycie przez Gminę K. z mocy prawa nieodpłatnie własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej [...], obrębie [...], działka nr [...], uregulowanej w księdze wieczystej KW [...].
W skardze zawarto wniosek o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wyjaśnił, iż w decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. organ rozstrzygnął sprawę zainicjowaną opisanym na wstępie wnioskiem. Fakt wydania decyzji wynika także z akt sprawy administracyjnej przekazanych ze skargą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 161 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Z akt administracyjnych wynika, iż organ wydał decyzję w sprawie wymienionej w skardze. Oznacza to, iż postępowanie sądowe co do skargi na bezczynność organu stało się bezprzedmiotowe.
Skarżąca wnosiła także o zasądzenie od organu kosztów postępowania. Sąd uwzględnił ten wniosek. Ustalając wysokość należnych skarżącej kosztów Sąd wziął pod uwagę wyłącznie wynagrodzenie ustanowionego pełnomocnika (240 zł). Sąd nie wliczył do kosztów kwoty uiszczonej tytułem wpisu od skargi (100 zł), gdyż skarżąca mogła uzyskać zwrot wpisu na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Skarżąca nie cofnęła skargi. Niepodjęcie tej czynności oznacza, że nie jest zasadne obciążenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji kwotę uiszczonego wpisu, gdyż organ ten powinien być obciążony wyłącznie kosztami niezbędnymi do celowego dochodzenia praw. Takimi kosztami nie są koszty, których zwrot mogła strona uzyskać ze Skarbu Państwa na podstawie art. 232 p.p.s.a (por. odpowiednio postanowienie Sądu Najwyższego z 15 września 1977 r., II CZ 81/77, OSNC/1978/5-6/101).
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a oraz art. 205 § 2 w zw. z art. 201 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.