Uzasadnienie
W złożonej do tutejszego Sądu skardze " Fabryka [...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zaskarżyła bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie rozpoznania jej wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] grudnia 2009r. mocą, której Minister stwierdził, że decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...].04. 1951 r. oraz utrzymane nią w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...].06.1950 r., w części dotyczącej gruntu działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] będącej we współużytkowaniu wieczystym właścicieli lokali nr [...] znajdujących się w budynku przy ul. [...] oraz w części dotyczącej gruntu działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] będącej e współużytkowaniu wieczystym właścicieli lokali nr [...] znajdujących się w budynku przy ul. [...] - wydane zostały z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdził ich nieważność.
Skarżąca wniosła o jak najszybsze rozpoznanie sprawy.
Z akt sprawy wynika, że od ww. decyzji z dnia [...] grudnia 2009r.zostały złożone wnioski o ponowne rozpatrzenie spawy. Minister w toku prowadzonego przez siebie postępowania dokonywał szeregu czynności zmierzających do uzupełnienia materiału dowodowego zgromadzonego dotychczas w sprawie a następnie zawiesił postępowanie administracyjne z uwagi na konieczność ustalenia następców prawnych zmarłych właścicieli wykupionych lokali.
Wnioskiem z dnia 2 listopada 2011 r. Fabryka [...] Sp. z o.o. wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania.
Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. Minister Infrastruktury zawiesił postępowanie z uwagi na konieczność ustalenia następców prawnych zmarłych właścicieli wykupionych lokali.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. Minister Infrastruktury podjął zawieszone postępowanie.
Pismem z dnia 12 marca 2013 r. pełnomocnik strony postępowania wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa.
W dniu 10 maja 2013 r. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność organu.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. organ zawiesił postępowanie do czasu przedłożenia do akt sprawy prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub aktu notarialnego poświadczenia dziedziczenia po A. K., A. K., T. G. i D. G..
W dniu 29 listopada 2013 r. WSA w Warszawie oddalił skargę w tym przedmiocie.
W dniu 2 października 2013 r. do organu wpłynął akt notarialny poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] października 2010 r. po D. G. oraz po T. G. Postępowanie o stwierdzeniu nabycia spadku po A. K. i A. K. zakończyło się postanowieniem Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] października 2014 r., Sygn. akt [...]. Prawomocne postanowienie zostało doręczone organowi w dniu 7 stycznia 2015 r.
Pismem z dnia 11 lutego 2015 r. pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o podjęcie zawieszonego postępowaniu.
Pismem z dnia 19 lutego 2015 r. pełnomocnik strony - "Fabryki [...]" Sp. z o.o. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju podjął zawieszone postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2009 r., Nr [...].
Następnie pismem z dnia 11 maja 2015 r. pełnomocnik skarżącego ponownie wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że w sprawie istniała zarówno potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego jak i prawidłowego ustalenia stron postępowania, co determinuje ocenę, że organ nie pozostawał w bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.).
W myśl art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).
Zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Takie brzmienie, powyższy przepis, uzyskał z dniem 17 maja 2011 r. w wyniku jego nowelizacji dokonanej ustawą z 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. Nr 34, poz. 173). Konstrukcja tego przepisu wyróżnia dwie odrębne od siebie instytucje, a mianowicie skargę na bezczynność organu oraz przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania.
Podkreślić należy, że w poprzednim stanie prawnym w orzecznictwie sądów administracyjnych bezczynność organu była utożsamiana zarówno z niepodjęciem w ustalonym terminie przez organ żadnych czynności w sprawie, jak i z nie zakończeniem w terminie postępowania mimo podejmowania czynności w postępowaniu.
Obecnie, od nowelizacji ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyjmuje się, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ nie podejmuje czynności, bądź podejmuje je, ale przekracza termin załatwienia sprawy, nie wykonując obowiązku zawiadomienia strony.
Natomiast przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny, w którym wykonywane są czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywane czynności są pozorne powodujące, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 5. Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70) ewentualnie, w którym następuje mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski (w): B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str.238).
Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Analiza powyższego prowadzi do stwierdzenia, że pojęcie przewlekłości postępowania jest pojęciem szerszym aniżeli bezczynność.
Sąd mając na uwadze stanowisko Skarżącej oraz materiał dowodowy zgromadzony w aktach potraktował niniejszą skargę, jako skargę na bezczynność organu.
Ocena przebiegu postępowania w sprawie niniejszej prowadzi zdaniem Sądu do wniosku, że Minister Infrastruktury i Rozwoju, nie wywiązał się z ustawowego obowiązku rozstrzygnięcia sprawy bez zbędnej zwłoki.
Tym samym żądanie skargi wydania przez Organ decyzji w sprawie uznać należało za uzasadnione, a wskazany w treści wyroku termin - za realny do jego dotrzymania.
Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność jednoznacznie naganna – nie nosi jednakże cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy brak jakiejkolwiek aktywności organu (vide wyrok WSA w Poznaniu z 18.08.2011 r., II SAB/Po 60/10, wyrok WSA w Gdańsku z 11.08.2011 r., II SAB/Gd 30/11 – dostępne w CBOSA).
Takiego braku aktywności w rozpoznaniu sprawy nie można organowi, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zarzucić.
Z przedstawionego powyżej przebiegu postępowania wynika bowiem, że w jego toku Minister uzupełniał zebrany w sprawie materiał dowodowy, a także doznawał przeszkód w jego kontynuowaniu, na skutek kilkukrotnego ustalania nowego kręgu stron postępowania. Polegają na prawdzie twierdzenia zawarte w odpowiedzi na skargę, że księgi wieczyste, wypisy z rejestru gruntów oraz wszelkie rejestry bardzo często zawierają nieaktualne dane, co w istocie powoduje konieczność dokonywania weryfikacji korespondencji niedoręczonej przez pocztę oraz zwrotnych potwierdzeń odbioru. w celu ustalenia czy dana osoba żyje organ musi kierować wnioski o udostępnienie danych osobowych do Centrum Personalizacji Dokumentów MSW oraz Urzędu W., co z uwagi na wielość stron postępowania znacząco je wydłuża. Zaniechanie natomiast wskazanych ustaleń i skierowanie w konsekwencji decyzji do osoby zmarłej powoduje nieważność postępowania.
Powyższe ustalenia determinują, zdaniem Sądu, ocenę że nie istniała realna możliwość jego zakończenia w terminie przewidzianym w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego.
Sąd zauważa jednak, że chociaż realia prowadzenia wielkiej liczby analogicznych postępowań przez organ, czynią utrudnionym dotrzymanie terminów ustawowych ich zakończenia, to powyższe nie wpływa na sam obowiązek respektowania przez organ obowiązujących przepisów.
Tym niemniej okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, uzasadniają ocenę, że zaistniała bezczynność Ministra w prowadzeniu postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.