Uzasadnienie
A. F. złożyła w dniu 26 lutego 2004 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta W. polegającą na niewydaniu decyzji w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] przy ul. [...], złożonego przez A. P. w dniu 18 października 1948 r.
Skarżąca podała, że ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdził nieważność orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] sierpnia 1953 r. o odmowie przyznania dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej do gruntu w/w nieruchomości. Usunięcie z obrotu prawnego w/w orzeczenia powoduje, że wniosek A. P. winien zostać merytorycznie rozstrzygnięty. Wobec nie działania Urzędu W. w tej sprawie skarżąca złożyła zażalenie do Wojewody [...], jednak wniosek dekretowy mimo to nie został rozpatrzony. Urząd Miasta tłumaczył brak załatwienia sprawy tym, że na decyzję nadzorczą Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast została złożona przez R. A. skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zdaniem skarżącej argumentacja ta jest bezzasadna, gdyż decyzja nadzorcza jest ostateczna i tego faktu nie zmienia wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Gdyby rozstrzygnięcie w sprawie skargi R. A. miało stanowić zagadnienie prejudycjalne, to Urząd W. winien zawiesić postępowanie w sprawie dekretowej, a tego nie uczynił.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. podał, że w postępowaniu będącym przedmiotem zaskarżenia niezbędne było przedstawienie przez skarżącą postanowienia o nabyciu spadku po Z. J., który był stroną postępowania. Postanowienie to skarżąca złożyła w dniu 17 lutego 2004 r. Z tych względów nie było możliwe wydanie decyzji w terminie określonym w postanowieniu nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r. Skarżąca została poinformowana pismem z dnia 15 marca 2004 r. o przyczynie zwłoki oraz o przewidywanym terminie zakończenia postępowania w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Z przepisu art. 35 kpa wynika obowiązek organu administracji publicznej załatwienia sprawy administracyjnej bez zbędnej zwłoki, przy czym czas załatwienia sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego określony został na nie dłużej niż jeden miesiąc, a w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej czas ten nie może przekroczyć dwa miesiące. Bezczynność organu ma miejsce, gdy w ustawowo określonym terminie organ administracji publicznej właściwy do załatwienia sprawy nie podjął czynności zmierzających do jej rozpoznania albo wprawdzie prowadził postępowanie lecz nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub nie podjął stosownej czynności.
Na bezczynność organu administracji stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, której celem jest zobowiązanie tego organu przez sąd do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie (art. 3 § 2 pkt 8 oraz art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Jednak gdy po wniesieniu skargi organ zakończy postępowanie wydaniem decyzji, postanowienia lub dokonaniem stosownej czynności, wydanie wyroku staje się bezprzedmiotowe i sąd obowiązany jest wydać postanowienie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 cyt. ustawy.
W rozpoznawanej sprawie Prezydent W., po wniesieniu przez A. F. skargi na bezczynność, wydał w dniu [...] września 2004 r. decyzję Nr [...] w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej przy ul. [...] w W., złożonego przez A. P. Sąd uznał, iż aczkolwiek działanie organu w powyższej sprawie było rażąco opieszałe, bowiem od wydania decyzji nadzorczej przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast upłynęło ponad 3.5 roku, to jednak wobec załatwienia sprawy wydaniem decyzji administracyjnej orzekającej w sprawie wniosku dekretowego, postępowanie sądowe w sprawie wniesionej skargi na bezczynność stało się bezprzedmiotowe.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.