Uzasadnienie
G. M., E. W., J. J. oraz A. J. wnieśli skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], uregulowaną w księdze wieczystej nr hip. [...]. W skardze wskazali, że postępowanie toczy się od ponad 10 miesięcy, zaś dodatkowy 4 miesięczny termin wyznaczony postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., po rozpoznaniu ich zażalenia, nie został przez organ dotrzymany.
W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie i podał, że w toku prowadzonego postępowania podjęto szereg czynności zmierzających do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego. Pismem z [...] czerwca 2015 r. pełnomocnik stron został poinformowany o przewidywanym terminie zakończenia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Z akt sprawy wynika, że wniesienie skargi na bezczynność Prezydenta [...] poprzedziło złożenie przez skarżących do Wojewody [...] zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Tym samym został spełniony wymóg skuteczności złożenia skargi na bezczynność organu.
Oceniając merytorycznie zasadność skargi należy podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznania sprawy (jak też zaniechanie) oraz stopień przekroczenie terminów mają natomiast znaczenie przy ocenie przez Sąd, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a., czy też nie.
W rozpoznawanej sprawie wniosek o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. hip. [...], wpłynął do organu [...] lipca 2014 r. Do dnia orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie organ nie rozpoznał sprawy wbrew obowiązkom wynikającym z art. 35 k.p.a. Zaistniały więc przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta [...].
Stanu tego nie wyłącza wystosowanie przez organ do skarżących dwukrotnie pism, w których wskazano przewidywany termin załatwienia sprawy, są to pisma z [...] grudnia 2014 r. (wskazano termin [...] marca 2015 r.) oraz z [...] czerwca 2015 r. (wskazano termin [...] października 2015 r.). Zawiadomienia te nie spełniają wymogów określonych w art. 36 k.p.a., gdyż zostały wystosowane po upływie terminu do zakończenia postępowania, o którym stanowi art. 35 § 3 k.p.a.
Wobec tego Sąd uznał, że żądanie skargi zobowiązania organu do rozpoznania sprawy jest uzasadnione. Mając jednak na uwadze czynności, jakie muszą być w sprawie wykonane przez organ, jak też realną możliwość załatwienia sprawy przez organ w wyznaczonym wyrokiem terminie, należało wyznaczyć organowi termin trzech miesięcy do załatwienia sprawy.
Mając zaś na uwadze czas trwania tego postępowania od daty jego wszczęcia, co miało miejsce [...] lipca 2014 r., przeprowadzone dotychczas przez organ czynności mające na celu zgromadzenie materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji, specyfikę sprawy oraz znaną Sądowi z urzędu dużą liczbę spraw tego rodzaju jaka wpłynęła do organu, Sąd uznał, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 i art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.