Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] maja 2015 r. W. B., M.B. i E.B. reprezentowani przez radcę prawnego K. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] października 1954 r., nr [...] oraz orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] marca 1954 r., nr [...], odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości w. położonej przy ul. G. [...], ozn. nr hip. [...], z wyłączeniem dawnej działki nr [...] o pow. 564,00 m²
W dniu [...] września 2015 r. na rozprawie stawił się pełnomocnik organu, który przedłożył do akt sądowych sprawy odpis decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2015 r., nr [...], którą rozpoznano ww. wniosek skarżących. W związku z powyższym obecny na rozprawie pełnomocnik skarżących na podstawie art. 60 P.p.s.a. cofnął wniesioną skargę.
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Wobec braku merytorycznej przesłanki wymienionej w cytowanym przepisie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.