Uzasadnienie
D. S., J. J., M. J., A. J. i E. K. pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położona w W. przy ul. [...]. W skardze wnieśli o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie nie dłuższym niż dwa miesiące od daty zwrotu akt administracyjnych do organu, stwierdzenie, że zaistniała bezczynność ma rażący charakter oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że przed wniesieniem skargi złożyli zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W wyniku rozpoznania zażalenia Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] wyznaczył Prezydentowi [...] dodatkowy termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia. Pomimo postanowienia Wojewody, Prezydent [...] nie podjął, w ocenie skarżących, żadnych czynności zmierzających do rozpoznania wniosku.
Wskazali ponadto, że ich zdaniem wszelkie kwestie formalne zostały już ustalone i nic nie stało na przeszkodzie wydania decyzji administracyjnej. Pomimo jednak upływu ustawowych terminów do rozpoznania z przepisu art. 35 § 1-3 kpa, do dnia składania skargi organ nie wydał stosownego rozstrzygnięcia i nie podał kolejnych przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie.
Odpowiadając na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie i wskazał, że w sprawie zgromadzono dokumenty dotyczące ustalenia, czy nieruchomość położona przy ul. [...] spełnia przesłanki niezbędne do ustalenia odszkodowania, wynikające z art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazał poza tym, że pełnomocnik stron został poinformowany o konieczności zabezpieczenia środków pieniężnych na wypłatę odszkodowania oraz o przewidywanym terminie zakończenia sprawy do dnia [...] grudnia 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – powoływanej dalej jako "ppsa", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, 12 § 1 i 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r. poz. 267). Obowiązkiem sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji.
Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy Prezydent [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] odmówił D. S., E. K., A. J., J.J. i M.J. przyznania prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul. [...]. Wnioskiem z dnia [...] marca 2013 r. skarżący zwrócili się do Prezydenta [...] o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Wniosek niniejszy wpłynął do organu w dniu [...] marca 2013 r. i od tej daty rozpoczął swój bieg termin do załatwienia sprawy. Następnie w dniu [...] kwietnia 2013 r. skarżący złożyli zażalenie do Wojewody [...] na niezałatwienie sprawy w terminie. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] Wojewoda [...] uznał powyższe zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi [...] dodatkowy trzymiesięczny termin na załatwienie sprawy. Pomimo upływu tego terminu organ nie wydał jednak rozstrzygnięcia w sprawie. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ dopuścił się bezczynności co skutkowało zobowiązaniem go przez Sąd do rozpoznania wniosku skarżących.
Jednocześnie biorąc pod uwagę datę z jakiej pochodzi wniosek wszczynający postępowanie (marzec 2013 r.), Sąd doszedł do przekonania, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie Sąd uznał, że trzymiesięczny termin jest wystarczający aby rozpoznać wniosek skarżących w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 149 § 1 i art. 120 w zw. z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.