Uzasadnienie
G. N. reprezentowana przez radcę prawnego w grudniu 2010 r. wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpatrzenia wniosku spadkobierców J. T. (w tym także G. N.) o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej – Urzędu Spraw Wewnętrznych w G. nr USW III w [...] z dnia [...] sierpnia 1965 r. o wywłaszczeniu i odszkodowaniu w części dotyczącej przyznania J. C., M. W., J. T., S. T. i H. W. odszkodowania w kwocie [...] zł za wywłaszczone parcele nr [...] i [...] oraz decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lutego 1966 r. w części dotyczącej zatwierdzenia decyzji z dnia [...] sierpnia 1965 r. w jej punkcie 2 dotyczącym przyznania odszkodowania.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że wniosek o stwierdzenie nieważności powyższych aktów został złożony w imieniu spadkobierców J. T. w dniu 20 lutego 2009 r. Skarżąca jest jedną z [...] spadkobierców. Od dnia złożenia wniosku organ nadzoru nie rozstrzygnął sprawy i nie poinformował o żadnych działaniach zmierzających do jej załatwienia. W piśmie z dnia 8 października 2010 r. skarżąca wezwała Ministra do załatwienia sprawy do 31 października 2010 r. Jedyną reakcją na to pismo było wyznaczenie przez Ministra nowego terminu załatwienia sprawy do końca grudnia 2010 r. Z uwagi na to, że sprawa nie została załatwiona w terminie określonym w art. 35 K.p.a., skarga jest w ocenie skarżącej uzasadniona.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie lub umorzenie postępowania. Wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie w tej sprawie do czasu wyznaczenia przez sąd kuratora dla jednej ze stron postępowania – F. N., którego miejsce pobytu nie jest znane. W załączeniu, oprócz postanowienia o zawieszeniu postępowania z dnia [...] stycznia 2011 r., Minister Infrastruktury nadesłał także wniosek z dnia 5 stycznia 2011 r. o ustanowienie kuratora dla nieobecnego, skierowany do Sądu Rejonowego w G. [...] Wydział [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie ma uzasadnionych podstaw.
Gdy przedmiotem skargi jest efekt działania organu administracji (np. decyzja), sądy administracyjne dokonują kontroli legalności decyzji administracyjnych z uwzględnieniem stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji i na podstawie materiału dowodowego zebranego do chwili jej wydania. Odmiennie natomiast kształtuje się sytuacja w przypadku rozpoznawania przez sąd administracyjny skargi na bezczynność. Podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność, sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu wyrokowania. Pogląd ten nie jest kwestionowany w orzecznictwie (zob. np. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2007 r. II OSK 1380/07, LEX nr 437951).
Sąd w niniejszej sprawie musiał więc wziąć pod uwagę, że już po wniesieniu skargi postanowieniem Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2011 r. postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności wskazanych w skardze orzeczeń zostało zawieszone. Wyjaśnić należy, że bezczynność organu w rozpoznaniu sprawy jak i zawieszenie postępowania administracyjnego są odrębnymi i wzajemnie wykluczającymi się instytucjami prawa procesowego. Zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego (art. 103 K.p.a.). Ostateczne postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego eliminuje możność powstania bezczynności związanej z upływem terminu załatwienia sprawy, dając jednocześnie stronie możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego tego postanowienia. Nie jest natomiast możliwe wniesienie skargi na bezczynność, dopóki we właściwym trybie nie zostanie wzruszone postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego (zob. wspomniany wyżej wyrok NSA z dnia 29 listopada 2007 r. II OSK 1380/07 oraz postanowienie NSA z dnia 29 grudnia 1992 r., II SA 697/92, ONSA 1994, nr 2, poz. 50).
Stanowisko to, akceptowane przez B. Adamiak (w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008, s. 460), należy uznać za wciąż aktualne, także na gruncie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. W aktach sprawy brak jest informacji od skarżącej, aby postanowienie o zawieszeniu postępowania, wydane w dniu przekazania akt do sądu, zostało skutecznie zaskarżone. A sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a.).
Skoro postępowanie administracyjne w chwili wyrokowania spoczywało w organie wobec jego zawieszenia, to w okolicznościach tej sprawy zaistniał na skutek postanowienia o zawieszeniu "specyficzny stan bezczynności", uniemożliwiający sądowi zastosowanie art. 149 P.p.s.a. (tak NSA w powoływanym już wyroku z dnia 29 listopada 2007 r. II OSK1380/07). W niniejszej sprawie ze skargi na bezczynność, sąd nie mógł także przeprowadzić kontroli zasadności postanowienia o zawieszeniu postępowania. W tej sytuacji, w oparciu o art. 151 P.p.s.a. sąd skargę oddalił.