Uzasadnienie
Z. L. wniósł w piśmie z 17 grudnia 2009 r. skargę na bezczynność Prezydenta W. w rozpoznaniu wniosku W. S. i S. S. z dnia 18 listopada 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], oznaczonej nr hipotecznym [...] i przy ul. [...] (obecnie ul. [...]), oznaczonej jako działka nr [...].
W uzasadnieniu skargi skarżący wystąpił o zobowiązanie Prezydenta W. do niezwłocznego rozpatrzenia przedmiotowego wniosku.
Prezydent W. przy piśmie z 16 lutego 2010 r. nadesłał akta administracyjne sprawy, nie zajmując stanowiska w sprawie, a jedynie wyjaśniając powody opóźnienia w przekazaniu akt.
Na rozprawie w dniu 23 czerwca 2010 r. skarżący Z. L. przedstawił decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2010 r., nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Na wstępie należy wskazać, iż organ administracji właściwy do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy ma obowiązek działać wnikliwie, ale także szybko, posługując się przy tym możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 §1 k.p.a.). Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa również obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).
Organy administracji publicznej obowiązane są, zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Wymagane jest, aby każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie organ podał stronom przyczyny zwłoki i wskazał nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.) Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).
Wobec powyższego należy przyjąć, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub wyznaczonym w trybie wskazanym w art. 36 k.p.a., a także w sytuacji, gdy wyznaczenie przez organ nowego terminu załatwienia sprawy było jedynie następstwem opieszałości organu.
Odnosząc przedstawione wyjaśnienia do sprawy administracyjnej, której dotyczy skarga Z. L., Sąd stwierdza, iż Prezydent W. w decyzji z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], rozstrzygnął sprawę zainicjowaną wnioskiem z dnia 18 listopada 1948 r. wyłącznie w zakresie dotyczącym ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonego w ewidencji gruntów jako działka nr [...].
o powierzchni [...] m2. W decyzji tej organ poinformował strony, iż rozstrzygnięcie sprawy w pozostałym zakresie nastąpi w odrębnej decyzji.
Powyższe oznacza, iż organ nie wykonał obowiązku niezwłocznego załatwienia sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w postanowieniu z dnia [...] listopada 2009 r. uchyliło postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] marca 2009 r. o zawieszeniu postępowania administracyjnego. Wobec tego rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej powinno nastąpić niezwłocznie po wydaniu postanowienia z dnia [...] listopada 2009 r. Prezydent W. wydał decyzję w sprawie dopiero w dniu [...] maja 2010 r., nie rozstrzygając ponadto sprawy w całości. Sąd zauważa w tym miejscu, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w postanowieniu z dnia [...] września 2008 r. uwzględniło zażalenie Z. L. i wyznaczyło organowi termin załatwienia sprawy do 30 listopada 2008 r. Organ nie wypełnił tego obowiązku.
W toku postępowania sądowego Prezydent W. nie kwestionował zasadności skargi na bezczynność tego organu.
W tym stanie sprawy Sąd uznał skargę za zasadną poza żądaniem odnoszącym się do sprawy administracyjnej w zakresie rozstrzygniętym w decyzji z dnia [...] maja 2010 r. Zakończenie postępowania administracyjnego w tym zakresie czyniło bezprzedmiotowym, w odpowiedniej części, postępowanie sądowe w przedmiocie skargi na bezczynność organu.
W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 149 p.p.s.a. i art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.