Uzasadnienie
J. B. pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. stanowiącą hip. [...], wnosząc o:
- 1. zobowiązanie Prezydenta [...] do niezwłocznego rozpoznania sprawy poprzez wydanie decyzji, nie później niż w terminie 2 miesięcy,
- 2. stwierdzenie że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania ze stwierdzeniem rażącego naruszenia prawa oraz wyjaśnienie przyczyn tegoż naruszenia,
- 3. przyznanie od organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego,
- 4. zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że po zakończeniu postępowania prowadzonego prze Ministrem Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, zakończonym [...] stycznia 2013 r, wystąpił o rozpoznanie wniosku dekretowego. Wniosek ponowiony został pismem z [...] grudnia 2014 r. Wobec bezczynności organu skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zażalenie z dnia [...] września 2015 r. na bezczynność organu. Postanowieniem z [...] lutego 2017 r. SKO uznało zażalenie za zasadne i wyznaczyło Prezydentowi termin na wydanie rozstrzygnięcia do [...] kwietnia 2017 r. Do dnia wniesienia skargi decyzja nie została wydana. Skarżący nie został poinformowany o przyczynie zwłoki ani też nie wyznaczono nowego terminu załatwienia sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z par. 1a powołanego przepisu, Sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 Kpa. Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie.
Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wyjaśnić należy, że Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] stwierdził, że decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] stycznia 1953 r. oraz utrzymane nią w mocy orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w m. W. z dnia [...] czerwca 1952 r. w części dotyczącej gruntu działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] będącej we współużytkowaniu wieczystym właścicieli lokali nr [...],[...],[...],[...] i [...] znajdujących się w budynku przy ul. [...] wydane zostały z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdził ich nieważność.
Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] uchylił w całości decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2011 r. i jednocześnie stwierdził, że decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] stycznia 1953 r. oraz utrzymane nią w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w m. W. z dnia [...] czerwca 1952 r. odmawiające przyznania dotychczasowemu właścicielowi prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ulicy [...], w części dotyczącej gruntu działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] będącej we współużytkowaniu wieczystym właścicieli lokali nr [...],[...],[...],[...] i [...] znajdujących się w budynku przy ul. [...] wydane zostały z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdził ich nieważność.
Tutejszy sąd wyrokiem z dnia 19 grudnia 2013 r. I SA/WA 562/13 oddalił skargę na decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r., NSA wyrokiem z dnia 8 stycznia 2016 r. I OSK 1030/14 oddalił skargę kasacyjną.
Oznacza to, że powstała konieczność rozpoznania wniosku dekretowego dawnego właściciela nieruchomości [...], to jest wniosku o z dnia [...] stycznia 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Z akt przedstawionych sądowi wynika, że pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. Skarżący wystąpił o ustanowienie na jego rzecz prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu w związku z treścią decyzji z [...] stycznia 2013 r.
Wniosek ten do dnia wydania wyroku nie został rozpoznany, co skutkowało koniecznością zobowiązania organu do jego rozpoznania. W ocenie sądu, uwzględniając charakter sprawy, uznać należało, że odpowiednim terminem do załatwienia sprawy będzie termin czterech miesięcy od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Z akt przedstawionych sądowi wynika, że Minister Infrastruktury i Budownictwa przekazał akta sprawy do Urzędu m. W. przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. W styczniu 2017 r. organ zwrócił się o nadesłanie dokumentacji dotyczącej przedmiotowej sprawy, do poszczególnych jednostek organizacyjnych m. W. Kolejne dokumenty wpłynęły do akt sprawy [...] marca 2017 r. i [...] kwietnia 2017 r. Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. organ zwrócił się o dodatkowe dokumenty oraz poinformował Skarżącego, że sprawa rozpoznana zostanie do [...] marca 2018 r.
W świetle powyższych okoliczności sąd uznał, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała cechy rażącego naruszenia prawa.
Sąd oddalił skargę w zakresie zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. Z treści art. 149 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 154 § 7 P.p.s.a. wynika, że ustawodawca sądowi pozostawił ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia skarżącemu za oczekiwanie na rozpoznanie jego sprawy. Powinien być zatem stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu, to jest wówczas, gdy brak jest obiektywnie weryfikowalnych okoliczności, które ten stan rzeczy mógłby tłumaczyć. Ponadto z treści skargi nie wynika, aby skarżący doznał w związku z bezczynnością organu krzywdy, którą należałoby zrekompensować. Z tego powodu formułowane w tym względzie żądanie skargi nie zostało uwzględnione.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 i § 1a w związku z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. orzekł jak pkt 1 i 2 sentencji wyroku. Podstawą rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 3 wyroku był art. 151 p.p.s.a.
O kosztach postępowania (punkt 4 sentencji wyroku) sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz Skarżącego 100 złotych tytułem zwrotu uiszczonego przez niego wpisu oraz 480 złotych tytułem zwrotu kosztów wynagrodzenia pełnomocnika.