Uzasadnienie
M. S. wniósł skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia z dnia 5 kwietnia 2006 roku na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania z dnia 31 października 2005 roku na decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2005 roku.
Uzasadniając skargę, skarżący podniósł, co następuje:
Odwołaniem z dnia 31 października 2005 roku zaskarżono decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2005 roku. Po blisko pięciu miesiącach oczekiwania na podjęcie czynności przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego skarżący przesłał do Prezesa Rady Ministrów zażalenie z dnia 5 kwietnia 2006 roku na bezczynność ministra. Pismem z dnia 14 kwietnia 2006 roku Radca Prezesa Rady Ministrów poinformowała skarżącego o przesłaniu zażalenia do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Następnie pismem z dnia 12 czerwca 2006 roku Zastępca Dyrektora Departamentu Ochrony Zabytków poinformował skarżącego o tym, jak zostało zakończone postępowanie odwoławcze. Z uwagi na to skarżący uznał, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego naruszył art. 35 §3 kpa nie wydając w ustawowym terminie decyzji z art. 138 kpa, naruszył art. 36 §1 kpa nie zawiadamiając strony o nie załatwieniu sprawy w terminie oraz art. 37 §2 kpa w związku z art. 123 §1 kpa nie wydając stosownego postanowienia.
Z tych względów skarżący wniósł o zobowiązanie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do uznania zażalenia z dnia 5 kwietnia 2006 roku za uzasadnione oraz do wydania w drodze czynności nadzorczych zarządzenia nakazującego wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie oraz podjęcia środków zapobiegających naruszenia załatwienia sprawy w przyszłości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, co następuje:
Zażalenie M. S. z dnia 5 kwietnia 2006 roku zostało potraktowane jako wezwanie o którym mowa w art. 52 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W dniu [...] czerwca 2006 roku została wydana przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzja kończąca postępowanie odwoławcze. W związku z czym organ II instancji nie pozostaje aktualnie w bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej "p.p.s.a.") stwierdzono bowiem, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do art. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ten akt prawny normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych powołane są sądy administracyjne (art. 2 p.p.s.a.). Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność.
Odnosząc się do skargi na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia skarżącego z dnia 5 kwietnia 2006 roku na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania z dnia 31 października 2005 roku na decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2005 roku – to należy uznać, że skarga ta jest niedopuszczalna. Stosownie bowiem do art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 §2 ust. 1-4, tj. w sytuacji m.in. gdy organ winien wydać postanowienie w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, lub rozstrzygające sprawę co do istoty, bądź też wydać postanowienie w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przepis powołanego art. 3 ust.2 pkt 8 nie przewiduje więc możliwości wniesienia skargi na bezczynność organu administracji w przedmiocie rozpoznania zażalenia na pozostawanie tego organu w zwłoce.
Postanowienie wydane w ramach art. 37 § 2 kpa nie spełnia bowiem kryteriów, o których mowa w tym przepisie. Nie służy na nie zażalenie, nie kończy postępowania w sprawie ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa.
Z tych wszystkich względów, uznając skargę za niedopuszczalną, Sąd na podstawie art. 58§1 pkt 1 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.