Uzasadnienie
A.M. pismem z dnia 6 października 2012 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...].
Zarządzeniem z dnia 28 grudnia 2012 r. wezwano skarżącego o nadesłanie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi informacji, czy skierował przed wniesieniem skargi do Sądu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, w trybie art. 37 § 1 k.p.a. oraz o ewentualne nadesłanie kopii tego wezwania.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący przesłał odpowiedź na skargę z dnia [...] maja 2010 r. (dotyczy: sygn. akt IV KO 69/10) oraz odpis skargi z dnia 6 października 2012 r. Skarżący podniósł, że z załączonego pisma wynika, iż wzywa on organ do szybszego rozpoznania jego sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Podkreślić należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej "p.p.s.a."), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego.
W przypadku skarg na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., nadanym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 6, poz.
18) na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Jak wynika z analizy akt rozpoznawanej sprawy skarżący przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie rozpatrzenia odwołania nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. – nie wystąpił do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skarga jest więc niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Przy czym zaznaczyć należy, że przedstawiona przez skarżącego w odpowiedzi na wezwanie z dnia 8 stycznia 2013 r. odpowiedź na skargę z dnia 28 maja 2010 r. (dotyczy: sygn. akt IV KO 69/10) oraz odpis skargi z dnia 6 października 2012 r., których adresatem jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie świadczy o spełnieniu wymogu, o którym mowa w powołanym wyżej art. 37 § 1 k.p.a., ponieważ jedno z tych pism stanowi skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność organu, z kolei drugie pismo stanowi odpowiedź Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2008 r.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.