Uzasadnienie
W dniu 26 sierpnia 2013 r. B. T., H. C., T. T., S. S., reprezentowani przez adwokata, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w zakresie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 1976 r. o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] stanowiącej własność M. K. Pełnomocnik wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie jednego miesiąca od dnia zwrotu akt administracyjnych, zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżących solidarnie oraz skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.
W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego [...] r. o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] stanowiącej własność M. K. W dniu 26 lutego 2013 r. strony złożyły odwołanie od tej decyzji do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, które Wojewoda [...] przekazał organowi II instancji przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. (wpływ do organu w dniu [...] kwietnia 2013 r.)
W dniu 30 lipca 2013 r. strony wezwały Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nierozpoznaniu w terminie odwołania.
W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o umorzenie postępowania sądowego wskazując, że w dniu [...] września 2013 r. wydał decyzję administracyjną.
Pismem z dnia 7 października 2013 r. pełnomocnik skarżących wniósł o umorzenie postępowania sądowego oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych, wskazując, że w dniu 19 września 2012 r. doręczona została decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Na wstępie wskazania wymaga, że zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli jedna ze stron zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a pozostałe strony nie zażądają przeprowadzenia rozprawy w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku.
Wobec wniosku skarżących i braku żądania organu w zakresie przeprowadzenia rozprawy zaszła podstawa do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym.
Zgodnie z art. 149 § 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Instytucja skargi na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania.
Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności.
W sprawie niniejszej, skarga na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w dniu jej wniesienia, tj. 26 sierpnia 2013 r. była zasadna, albowiem organ pozostawał wówczas w bezczynności. Od momentu wniesienia odwołania, a dokładniej od jego przekazania wraz z aktami sprawy do organu
II instancji, przy piśmie z dnia 10 kwietnia 2013r. r. do dnia wydania decyzji przez Ministra upłynęło ponad 5 miesięcy. Jest zatem bezsporne, że sprawa nie została załatwiona w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. Jednakże, w dniu [...] września 2013 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Organ rozpoznał zatem odwołanie stron od decyzji organu I instancji i zakończył postępowanie.
Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem rozpoznanie odwołania poprzez wydanie decyzji administracyjnej oznacza, że na dzień wydania orzeczenia przez Sąd, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu odwołania.
W sprawie zaistniała zatem podstawa uzasadniająca umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że przepis art. 149 P.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Wskazuje się, że również wówczas, gdy zachodzą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że taki akt został wydany przez organ po wniesieniu skargi, Sąd obowiązany jest orzec, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też naruszenie prawa nie miało charakteru rażącego (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt I OSK 2443/12; orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej bezczynność organu II instancji nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Samo przekazanie przez Wojewodę odwołania wraz z aktami sprawy nastąpiło w dniu 15 kwietnia 2013 r., a zatem opóźnienie w tym zakresie wynikło z przyczyn niezależnych od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (art. 35 § 5 k.p.a.). Również czas trwania postępowania odwoławczego, które choć prowadzone było z naruszeniem przepisu art. 35 § 3 k.p.a., to nie uzasadnia stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Dokonując oceny w tym zakresie Sąd wziął pod uwagę skomplikowany charakter sprawy, której dotyczyło postępowanie nadzorcze.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 2 wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 1 wyroku oparte zostało na przepisie art. 149 § 1 powołanej ustawy. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł, jak w punkcie 3 wyroku, na podstawie przepisu art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.