Uzasadnienie
Skargą z dnia 21.10.2012r. K. M. zaskarżyła bezczynność Prezydenta miasta W. w sprawie ustalenia i przyznania odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...] (obecnie [...]) ozn. hip." [...]" rej. hip. [...].
Wniosła o: wyznaczenie Urzędowi wiążącego terminu na wydanie decyzji w niniejszej sprawie zasądzenie kosztów według norm przepisanych
- • z uwagi na konsekwentne łamanie przepisu o terminach podejmowania decyzji, o ukaranie Urzędu grzywną w wysokości 5.000 złotych.
W uzasadnieniu wskazała, że wniosek o ustalenie i przyznanie odszkodowania za bezprawne przejęcie ww. nieruchomości został złożony w dniu 11.10.2011r. Z uwagi na nieprzestrzeganie przez organ terminu podjęcia decyzji wynikającego z przepisów kpa, w dniu 03.04.2012 złożone zostało zażalenie do Wojewody [...] na bezczynność urzędu. Wojewoda [...] w dniu [...].05.2012 wyznaczył Prezydentowi miasta W. 3- miesięczny termin na wydanie decyzji w powyższej sprawie, czego Prezydent nie wykonał.
W odpowiedzi na skargę Prezydent miasta W. wniósł o jej oddalenie wyjaśnił, że postępowanie w sprawie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość znajduje się na etapie uzupełniania dokumentacji mającej na celu określenie czy nieruchomość spełnia przesłanki wyznaczone w art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazał poza tym, że w piśmie z dnia 21 listopada 2012 r. poinformowano strony postępowania o przyczynach niedotrzymania terminu wskazanego w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. oraz o tym, że postępowanie w sprawie zostanie zakończone do dnia 29 marca 2013 r.
Następnie przy piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2013 r. Prezydenta miasta W. poinformował, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] zawiesił postępowanie w sprawie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul [...] do czasu ustalenia następstwa prawnego o J. B. Jednocześnie w załączeniu organ przesłał odpis ww postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W ocenie sądu skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność, sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu wyrokowania. Pogląd ten nie jest kwestionowany w orzecznictwie (zob. np. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2007 r. II OSK 1380/07, LEX nr 437951).
W chwili obecnej postępowanie w sprawie z wniosku K. R. o ustalenie i przyznanie odszkodowania za grunt nieruchomości [...], położonej przy ulicy [...] (dawniej [...]) – jest zawieszone, postanowieniem Prezydenta miasta W. z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...].
W tym miejscu wskazać należy na utrwalone już orzecznictwo, z którego wynika, że "nie jest możliwe wniesienie skargi na bezczynność dopóki we właściwym trybie nie zostanie wzruszone postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego" (zob. wspomniany wyżej wyrok NSA z dnia 29 listopada 2007 r. II OSK 1380/07 oraz postanowienie NSA z dnia 29 grudnia 1992 r., II SA 697/92, ONSA 1994, nr 2, poz. 50). W wyroku z dnia 20 kwietnia 1999 r. IV SAB 199/98 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził również, że "Rozpatrując skargę na bezczynność organu, Sąd nie jest uprawniony do przeprowadzenia kontroli zasadności zawieszenia postępowania. Zawieszenie postępowania formalnie przerywa bezczynność organu, gdyż zgodnie z art. 103 kpa wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego" (LEX nr 48746). W uzasadnieniu tego wyroku sąd wyjaśnił, że postanowienie o zawieszeniu podlega osobnemu zaskarżeniu (zażaleniem i w drodze skargi do sądu), w związku z tym podnoszenie kwestii zasadności zawieszenia postępowania w skardze na bezczynność "nie jest celowe, gdyż wykracza poza przedmiot postępowania sądowego w sprawie bezczynności."
W okolicznościach niniejszej sprawy Prezydent W. nie pozostaje w bezczynności, gdyż postępowanie jest zawieszone,
Bezczynność organu w rozpoznaniu sprawy jak i zawieszenie postępowania administracyjnego są odrębnymi i wzajemnie wykluczającymi się instytucjami prawa procesowego. Zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego (art. 103 K.p.a.). Ostateczne postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego eliminuje możność powstania bezczynności związanej z upływem terminu załatwienia sprawy.
Skoro postępowanie administracyjne w chwili wyrokowania spoczywało w organie wobec jego zawieszenia, to zaistniał na skutek postanowienia o zawieszeniu "specyficzny stan bezczynności", uniemożliwiający sądowi zastosowanie art. 149 P.p.s.a. (tak NSA w powoływanym już wyroku z dnia 29 listopada 2007 r. II OSK 1380/07 oraz np. w wyroku z dnia 1 grudnia 2011 r. I OSK 1681/11).
Przy tym ów "specyficzny stan bezczynności" uzasadnia oddalenie skargi, a nie umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.
W niniejszej sprawie ze skargi na bezczynność, sąd nie może także przeprowadzić kontroli zasadności postanowienia o zawieszeniu postępowania. Taką kontrolę, jak wskazano wyżej, sąd może przeprowadzić tylko na skutek skargi na to postanowienie.
W tej sytuacji, w oparciu o art. 151 ppsa sąd skargę oddalił.