Uzasadnienie
W niniejszej sprawie J. P. w dniu 18 lutego 2008 r. wniósł skargę na bezczynność Ministra Skarbu Państwa, zarzucając organowi, że nie rozpoznał odwołania od postanowienia Wojewody Opolskiego z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] o odrzuceniu jako dowodu w sprawie operatu szacunkowego z dnia 20 lutego 2003 r. określającego wartość rynkową nieruchomości pozostawionej przez J. S. w miejscowości P., województwo t. W uzasadnieniu skargi podał, że odwołanie zostało wniesione w dniu 11 września 2007 r. i do dnia wniesienia skargi nie zostało rozpatrzone przez organ. Skarżący podał także, że wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa i wydania decyzji w sprawie.
Minister Skarbu Państwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] o odrzuceniu operatu szacunkowego z dnia [...] lutego 2003 r. określającego wartość rynkową nieruchomości jako dowodu w sprawie, zostało wydane na podstawie art. 123 § 1 k.p.a.
Organ podał także, że jednocześnie w sprawie zostało wydane, na podstawie art. 7 § 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, postanowienie z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], którym pozytywnie oceniono spełnianie przez R. S., J. P. i M. P. - spadkobierców właściciela pozostawionej nieruchomości, wymogów określonych w art. 2, art. 3 ust. 2 i art. 5 ust. 1 i 2 powołanej wcześniej ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Postanowieniem tym organ wezwał także wnioskodawców do dołączenia operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, w którym została określona wartość nieruchomości pozostawionych poza granicami RP.
Ponadto Minister Skarbu Państw wskazał, że w dniu 28 lutego 2008 r. wydał postanowienie, w którym stwierdził niedopuszczalność odwołania J. P. na postanowienie Wojewody Opolskiego w sprawie odrzucenia dowodu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty.
W rozpoznawanej sprawie skarga dotyczy bezczynności Ministra Skarbu Państwa w rozpatrzeniu zażalenia od postanowienia Wojewody Opolskiego wydanego na podstawie art. 123 k.p.a. o odrzuceniu środka dowodowego.
Podkreślić należy, że postanowienia wydane w tym trybie dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej (art. 123 § 2 k.p.a.). Postanowienie organu administracji wydane w trybie art. 123 k.p.a. nie kończy postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty. Na postanowienie organu administracji wydane w tym trybie nie służy zażalenie (por. art. 141 § 1 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 142 k.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.
A zatem, zaskarżone postanowienie nie jest objęte zakresem działania sądów administracyjnych określonym w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego względu skarga na bezczynność Ministra Skarbu Państwa polegająca na nierozpatrzeniu zażalenia od postanowienia wydanego na podstawie art. 123 k.p.a., jako nie mieszcząca się w katalogu spraw zawartych w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 cytowanej ustawy, podlega odrzuceniu.