Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. D.B., reprezentowana przez adw. P.W., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W., zarzucając organowi, że nie rozpoznał wniosku z dnia [...] listopada 1992 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] oznaczoną jako [...], naruszając w ten sposób art. 35 k.p.a., z którego wynika, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwić sprawy bez zbędnej zwłoki. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej stwierdził, że w związku z opieszałością Prezydenta w dniu 22 czerwca 2012 r. zostało złożone przez jedną ze stron postępowania (K.P.) zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, rozpoznane przez Wojewodę [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...]. Podnosząc, że dodatkowy trzymiesięczny termin wyznaczony przez organ wojewódzki również upłynął bezskutecznie.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. stwierdził, że w niniejszej sprawie dodatkowych wyjaśnień wymaga jeszcze kwestia daty, w której następcy prawni dawnych właścicieli utracili możliwość faktycznego władania przedmiotową nieruchomością. W związku z tym organ wystąpił do Archiwum Akt Nowych o przesłanie dokumentów dotyczących powojennego zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości, administrowania, prowadzonych remontów. Jednocześnie organ stwierdził, że pismem z dnia [...] listopada 2012 r. strony zostały poinformowane o aktualnym stanie sprawy i przewidywanym terminie zakończenia sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 37 k.p.a na niezałatwienie sprawy przez organ administracji publicznej w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 ustawy lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, którym to organem jest w sprawie niniejszej Wojewoda [...].
Stosownie do art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z akt przedmiotowej sprawy, jak też treści skargi wynika, że skarga nie została poprzedzona zażaleniem wniesionym, w trybie art. 37 § 1 k.p.a. do organu wyższego stopnia wniesionym przez D.B.. Ten środek zaskarżenia stanu opieszałości organu w załatwieniu sprawy wniosła bowiem jedynie inna uczestniczka postępowania – K.P. W tym stanie rzeczy nie wyczerpała ona trybu przewidzianego w art. 52 § 1 p.p.s.a., warunkującego dopuszczalność jej skargi.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.