Uzasadnienie
K. K. w skardze na bezczynność Prezydenta [...] wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], działki nr [...] i [...] w terminie jednomiesięcznym, stwierdzenie, że bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazała, że wyczerpała przysługujące stronie środki zaskarżenia. Postępowanie toczy się ponad 11 lat. W odniesieniu do działki nr [...] nie były podejmowane jakiekolwiek działania.
W odniesieniu do działki nr [...] decyzją z [...].02.2006 r. Prezydent [...] ustalił odszkodowanie. Decyzja ta została uchylona decyzją Wojewody [...] z [...].06.2007 r. i od tego czasu w sprawie działki nr [...] również nie były podejmowane żadne merytoryczne działania.
W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie i podał, że w celu zakończenia postępowania konieczne jest wykonanie przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Z akt sprawy wynika, że wniesienie skargi na bezczynność Prezydenta [...] poprzedziło złożenie przez skarżącą w dniu [...].04.2015 r. do Wojewody [...] zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Tym samym został spełniony wymóg skuteczności złożenia skargi na bezczynność organu.
Oceniając merytorycznie zasadność skargi należy podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustanowionego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działanie w toku rozpoznania sprawy (jak też zaniechanie) oraz stopień przekroczenia terminów mają natomiast znaczenie przy ocenie przez Sąd, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a., czy też nie.
W rozpoznawanej sprawie wniosek o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...], ozn. jako [...] dz. [...] i [...] wpłynął do organu [...].11.2003 r. Prezydent [...] decyzją z [...].02.2006 r. ustalił odszkodowanie za działkę nr [...]. Decyzja ta została uchylona przez Wojewodę [...] decyzją z [...].06.2007 r. i sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Po tym organ nie podjął żadnych czynności co do działki nr [...] zaś do działki nr [...] w ogóle nie były wykonywane żadne czynności. Zaistniały więc przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta [...]. Sytuacji tej nie zmienia fakt, że co do części wniosku organ wydał decyzję z [...].02.2006 r. Po uchyleniu tej decyzji przez organ odwoławczy decyzją z [...].06.2007 r. Prezydent [...] żadnych czynności w sprawie już nie wykonał.
Wobec tego Sąd uznał, że żądanie skargi zobowiązania organu do rozpoznania sprawy jest uzasadnione. Mając na uwadze to, że do zakończenia postępowania i wydania decyzji pozostało tylko sporządzenie operatu szacunkowego przez rzeczoznawcę majątkowego, co stwierdza sam organ w odpowiedzi na skargę, to należy uznać, ze okres ośmiu lat jaki upłynął od wydania decyzji Wojewody [...] z [...].06.2007 r. był wystarczająco długi by ten dowód został przeprowadzony przez organ. Dlatego wyznaczenie jeszcze dodatkowego terminu dwóch miesięcy przez Sąd w pkt 1 wyroku jest terminem wystarczającym do przeprowadzenia tej czynności.
Mając na uwadze czas trwania tego postępowania od daty jego wszczęcia, co miało miejsce [...].11.2003 r. oraz ośmioletnią, całkowitą bezczynność organu, a także brak jakichkolwiek okoliczności, które uzasadniałyby taki okres pozostawania organu w bezczynności Sąd uznał, ze bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 149 § 1 oraz art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.