Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 17 czerwca 2014 r. T. Ł. zwrócił się do Prezydenta [...] o przyznanie, w trybie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2014 r. Dz. U. poz. 518, ze zm.), odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], nr hip. [...], która na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) przeszła na własność Państwa.
Z analizy akt sprawy wynika, że pismem z dnia 30 lipca 2014 r. T. Ł. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zażalenie na bezczynność Prezydenta [...] w związku z nierozpatrzeniem przedmiotowego wniosku w terminie ustawowym. Samorządowe Kolegium pismem z dnia 12 sierpnia 2014 r. na podstawie art. 65 § 1 kpa przekazało Wojewodzie [...] zażalenie T. Ł.. Wojewoda [...] do dnia złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie rozpoznał przedmiotowego zażalenia.
Pismem z dnia 10 kwietnia 2015 r. T. Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za opisaną wyżej nieruchomość. Skarżący podał, że do dnia wniesienia skargi organ nie podjął merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Skarżący wskazał, że niemal rok przed wniesieniem skargi wniósł w trybie art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wniosek o wypłatę odszkodowania za część nieruchomości położonej w [...] przy ul [...], wchodzącą obecnie w skład działki drogowej ul. [...]. Zauważył również, że Prezydent [...] nie wykonał żadnej czynności w sprawie. Złożone zażalenie nie przyniosło oczekiwanego skutku. Wojewoda [...], po przekazaniu mu zażalenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, również nic nie uczynił. W tej sytuacji skarżący wniósł o: nakazanie Prezydentowi [...] rozpatrzenia wniosku, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych oraz wydanie postanowienia sygnalizacyjnego określonego w art. 155 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.).
W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując, że pełnomocnik strony został poinformowany o tym, że z uwagi na analizę zgromadzonej dokumentacji nie było możliwe dotrzymanie ustawowego terminu określonego w art. 35 § 3 kpa. Organ poinformował równocześnie, że przewiduje zakończenie postępowania w terminie do dnia 30 grudnia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji bądź dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić, czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, który to obowiązek wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 kpa. Obowiązkiem sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem w celu załatwienia sprawy w terminie.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim wyjaśnienia wymaga, że jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji.
Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy, pismem z dnia 17 czerwca 2014 r. skarżący złożył do Prezydenta [...] wniosek o odszkodowanie za nieruchomość warszawską położona przy ulicy [...]. Następnie w dniu 30 lipca 2014 r. złożył zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta [...] sprawy odszkodowania w terminie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego, które do dnia złożenia skargi nie zostało rozpatrzone.
Z nadesłanych do Sądu dokumentów wynika w sposób bezsporny, że do dnia rozpatrzenia skargi przez Sąd organ nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ dopuścił się zarzucanej bezczynności, co skutkowało zobowiązaniem go przez Sąd do rozpoznania wniosku skarżącego w zakreślonym terminie.
Jednocześnie, biorąc pod uwagę datę złożenia wniosku wszczynającego postępowanie (czerwiec 2014 r.), a także charakter niniejszej sprawy oraz znaną Sądowi z urzędu ilość spraw z zakresu odszkodowań za tzw. nieruchomości dekretowe, Sąd doszedł do przekonania, że zaistniała w sprawie bezczynność obecnie nie miała jeszcze miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z tych też względów Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 155 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie stwierdzenia w toku rozpoznawania sprawy istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, skład orzekający sądu może, w formie postanowienia, poinformować właściwe organy lub ich organy zwierzchnie o tych uchybieniach. Jednocześnie Sąd uznał, że termin 2 miesięcy jest okresem wystarczającym, aby rozpoznać wniosek skarżącego w przedmiocie odszkodowania za wskazaną powyżej nieruchomość warszawską.
Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 149 § 1 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.