Uzasadnienie
W dniu 29 września 2014 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga A. V. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju polegającą na nierozpatrzeniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji PWRN Urząd Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] Nr [...] orzekającej o wywłaszczeniu za odszkodowaniem części nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] parcele nr [...] km [...] o pow. [...] m ² i nr [...] km [...] o powierzchni [...] m ² z całej nieruchomości o pow. [...] ha stanowiącej współwłasność M. B. i R. V. Od skargi tej uiszczono wpis sądowy w wysokości 100,00 zł, a za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa – opłatę skarbową w wysokości 17,00 zł.
W odpowiedzi na skargę organ poinformował, że w dniu [...] wydał decyzję nr [...], a zatem nie pozostaje w bezczynności. Z tego względu, organ wniósł o umorzenie postępowania.
W dniu 14 października 2014 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynęło pismo, w którym pełnomocnik skarżącego oświadczył, że z uwagi na wydanie decyzji przez organ cofa skargę z dnia 1 września 2014 r. wniesioną w imieniu A.V. i wnosi o umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje
W myśl art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1), w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania (pkt 2), jak również gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 3). Dopuszczalność takiej kwalifikacji jest więc uzależniona od zaistnienia w toku postępowania okoliczności powodującej jego bezprzedmiotowość.
Przesłanka taka zostaje spełniona w sytuacji, o której mowa w art. 54 § 3 zd. 1 p.p.s.a. Poniekąd wskazuje na to art. 201 § 1 p.p.s.a, który stanowi, że zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. Niezależnie od niego przesądza o tym sama istota tej instytucji: w oparciu bowiem o powołany art. 54 § 3 zd. 1 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Konsekwencją takiego rozstrzygnięcia jest zatem wyeliminowanie z obrotu prawnego przedmiotu zaskarżenia, czyli osiągnięcie celu, do którego zmierza wniesienie skargi.
Analiza przedstawionego stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie i dlatego stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało orzec o umorzeniu postępowania.
Brak było natomiast podstaw do zastosowania art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., albowiem oświadczenie o cofnięciu skargi zostało złożone po tym, jak organ skargę tę uwzględnił, a zatem skutek w postaci zaistnienia przesłanki umorzenia postępowania, do którego zmierzało złożenie tego oświadczenia, nastąpił już z innej przyczyny.
O zasądzeniu od organu zwrotu kosztów postępowania postanowiono na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a., mając na uwadze to, że pełnomocnik skarżącej zgłosił żądanie w tym przedmiocie zgodnie z art. 210 § 1 p.p.s.a. Zasądzoną kwotę obliczono w oparciu o art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. Nr 490 j.t.). Obejmuje ona wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej (240,00 zł) i koszty sądowe przez nią poniesione tytułem wpisu sądowego od skargi (100,00 zł) i opłaty skarbowej od złożenia dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (17,00 zł), co w sumie stanowi kwotę w wysokości 357,00 zł.
Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 201 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. oraz na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a.