Uzasadnienie
J. M. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...].
W odpowiedzi na skargę Prezydent Warszawy wniósł o jej oddalenie podnosząc, że rozpoznanie w/w wniosku będzie dopiero możliwe po uprawomocnieniu się decyzji o odmowie przyznania następcom prawnym J. T. - byłego właściciela przedmiotowej nieruchomości – prawa wieczystego użytkowania.
Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie J. T. zmarł w dniu 19 grudnia 1949 r. Orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] czerwca 1951 r. wydanym przez Prezydium Rady Narodowej W. l.dz. [...] odmówiono mu przyznania prawa własności czasowej do opisanej wyżej nieruchomości [...] i stwierdzono przejęcie jej własności na rzecz Skarbu Państwa.
Wnioskiem z dnia 6 czerwca 1999 r. następcy prawni J. T. – do który należy m.in. J. M. wystąpili o stwierdzenie nieważności wspomnianego wyżej orzeczenia administracyjnego.
Decyzją z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., utrzymaną w mocy własną decyzją z dnia [...] stycznia 2001 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności powyższego orzeczenia.
Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2002 r. w sprawie o sygn. akt I SA 428/01 obie decyzje Kolegium zostały uchylone ze względu na fakt, że w chwili wydawania orzeczenia administracyjnego w 1951 r. adresat ich – J. T. już nie żył a zatem zostało ono skierowane do osoby nieżyjącej.
W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło nieważność w/w orzeczenia administracyjnego – w części dotyczącej gruntu stanowiącego własność komunalną a następnie decyzją z dnia [...] marca 2003 r. ten sam organ stwierdził nieważność orzeczenia z 1951 r. w całości, z uwagi na okoliczność, iż cały grunt pochodzący przedmiotowej nieruchomości warszawskiej stanowi własność komunalną.
W dniu [...] października 2003 r. Prezydent W. decyzją nr [...] odmówił następcom prawnym J. T. przyznania prawa wieczystego użytkowania do gruntu stanowiącego nieruchomość położoną przy ulicy [...]. Od decyzji tej zostało wniesione odwołanie i w dniu10 grudnia 2003 r. odwołanie to wraz z aktami sprawy zostało przekazane do instancji odwoławczej celem rozpoznania.
W dniu 27 maja 2003 r. J. M. wystąpił z wnioskiem do Prezydenta W. o przyznanie odszkodowania za przedmiotowa nieruchomość w oparciu o przepis art. 160 k.p.a. Wniosek ten był następnie wielokrotnie monitowany. Na monity te zaś skarżący otrzymywał od organu odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 i 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów. Warunkiem jednak dopuszczalności wniesienia do Sądu tego rodzaju skargi jest wg przepisu art. 52 § 1 w/w ustawy - wykorzystanie przez stronę wszystkich środków zaskarżenia, które przysługują jej w postępowaniu administracyjnym, prowadzonym przed organami.
W przypadku bezczynności organu kodeks postępowania administracyjnego przewiduje prawo wniesienia przez stronę zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia, który to organ, w sytuacji gdy zażalenie jest uzasadnione wyznacza dodatkowy termin na załatwienie sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych zaniedbań (art. 37 k.p.a.).
Jak wynika z akt administracyjnych oraz oświadczenia skarżącego, które złożył do protokołu rozprawy przed sądem, w niniejszej sprawie nie składał on tego rodzaju zażalenia.
Z tych powodów Sąd uznał, iż wniesienie przedmiotowej skargi był w tych warunkach niedopuszczalne, co – z mocy przepisu art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skutkowało odrzuceniem skargi.