Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. K. zarzucił Prezydentowi W. bezczynność w sprawie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na jego rzecz jako spadkobiercy M. Z., I. Z., Z. Z. i J. P. J. Z. – byłych właścicieli nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], oznaczonej nr hip. [...].
Jak wynika z akt sprawy przedmiotowy grunt został objęty działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279).
Orzeczeniem administracyjnym z dnia 25 sierpnia 1951 r. Prezydium Rady Narodowej W. odmówiło byłym właścicielom ustanowienia prawa własności czasowej na przedmiotowym gruncie i stwierdziło jednocześnie przejście własności budynków znajdujących się na tym gruncie na rzecz Skarbu Państwa.
Decyzją z dnia [...] września 2001 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło nieważność wyżej wymienionego orzeczenia.
Decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2005 r. została stwierdzona nieważność decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] września 1992 r. w części dotyczącej stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Gminę Dzielnicę W. nieodpłatnie budynku mieszkalnego usytuowanego w W., przy ul. [...], z wyłączeniem pięciu wykupionych lokali przez ich dotychczasowych najemców.
Pismem z dnia 28 stycznia 2004 r. M. K. ponowił wniosek dekretowy i wniósł o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu przedmiotowej nieruchomości.
W dniu 7 lipca 2005 r. M. K. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta W. Kolegium w postanowieniu z dnia [...] września 2005 r. stwierdziło, że zażalenie jest zasadne i zobowiązało Prezydenta W. do rozstrzygnięcia sprawy w terminie do dnia 15 października 2005 r.
Ze względu na to, że Prezydent W. nie załatwił sprawy w terminie wskazanym przez Kolegium, M. K. w dniu 1 lutego 2006 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszaw na bezczynność organu.
Prezydent W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podał, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się obecnie w granicach działek ewidencyjnych z obrębu [...] nr [...] -cz., nr [...] -cz., [...] -cz., nr [...] -cz i nr [...] -cz. Sprawa jest szczególnie trudna z uwagi na okoliczność, że przedmiotem roszczenia jest m. in. grunt wchodzący obecnie w skład działki ewidencyjnej, która stanowi teren publicznego [...] przy ul. [...]. Organ wyjaśnił, że w trakcie postępowania wyjaśniającego pozyskano akta własnościowe nieruchomości, dokumenty archiwalne Biura Odbudowy [...], wyrysy z mapy ewidencyjnej dla aktualnych działek ewidencyjnych, w granicach których znajduje się przedmiotowy grunt, opinię właściwej Delegatury Biura Naczelnego Architekta Miasta o możliwości dokonania podziału geodezyjnego mającego na celu odtworzenie granic dawnej nieruchomości hipotecznej, wstępny projekt podziału.
W dniu 27 lutego 2006 r. organ uzyskał informację z Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] dotyczącą powojennej odbudowy kamienicy przy ul. [...] wraz z materiałami archiwalnymi. Prezydent W. podał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy odnoszący się do stanu budynku w 1945 r. i jego odbudowy w latach powojennych nie wskazuje, że budynek obecny był tym samym budynkiem, który istniał na tej nieruchomości przed wojną. Dodatkowo organ wyjaśnił, że niezbędne jest przeprowadzenie prac geodezyjnych, mających na celu ustalenie możliwości podziału oraz przeprowadzenie postępowania podziałowego, mającego na celu wydzielenie działki ewidencyjnej w granicach dawnej nieruchomości hipotecznej, która mogłaby zostać oddana w użytkowanie wieczyste w trybie dekretu z 1945 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Przedmiotowa sprawa dotyczyła bezczynności Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 28 stycznia 2004 r. o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na opisanej wyżej nieruchomości na rzecz M. K. jako spadkobiercy dawnych współwłaścicieli tej nieruchomości.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że zgodnie z przepisem art. 35 § 3 k.p.a. jest dopuszczalne w sprawie skomplikowanej jej załatwienie w terminie dwóch miesięcy licząc od dnia wszczęcia postępowania i z tego powodu organ był uprawniony do dłuższego niż jeden miesiąc rozpoznawania sprawy. Trzeba też zaznaczyć, że od dnia zobowiązania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. Prezydenta W., tj. od 15 października 2005 r. do dnia wystąpienia przez skarżącego ze skargą do Sądu (1 lutego 2006 r.) upłynęły nie dwa miesiące, ale już blisko rok.
Okoliczności, że do rozstrzygnięcia sprawy konieczne było uzyskanie archiwalnych materiałów dowodowych oraz przeprowadzenie innych postępowań administracyjnych, nie stanowiły w tym przypadku usprawiedliwienia. Należy zauważyć, że te same argumenty zostały przywołane przez Prezydenta W. na usprawiedliwienie swojego opóźnienia w załatwieniu tej sprawy rok wcześniej - w postępowaniu zażaleniowym toczącym się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w W.. Dopiero w dniu 9 lutego 2006 r. (k-342 akt administracyjnych), a więc po wniesieniu skargi na bezczynność, zostały podjęte czynności przez organ w celu przeprowadzenia wymaganych postępowań administracyjnych.
Ze względu na to, że przedmiotowe postępowanie toczy się już od stycznia 2004 r. i nie zostało zakończone w terminie określonym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., Sąd uznał skargę na bezczynność Prezydenta W. za uzasadnioną i z mocy przepisu art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji wyroku.