Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 stycznia 2013 r. L. S. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za grunty zajęte pod drogi publiczne, położone w W., w dzielnicy [...], przy ul. [...] i ul. [...].
Zarządzeniem z dnia 18 marca 2013 r. Sąd wezwał skarżącego o wskazanie, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania ww. wniosku, po wydaniu przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] orzekającej o odszkodowaniu, składał zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Jeśli strona takie zażalenie złożyła wezwał do nadesłania jego odpisu wraz z potwierdzeniem jego nadania.
W odpowiedzi na powyższe wystąpienie skarżący w piśmie z dnia 28 marca 2013 r. wyjaśnił, że nie składał zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie po dniu 10 sierpnia 2010 r., bowiem Wojewoda [...] w piśmie z dnia [...] października 2009 r. poinformował go, że wyczerpał środki zaskarżenia oraz ma możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 przywołanej ustawy, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie zażalenia przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenia postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W rozpoznawanej sprawie skarżący, przed wniesieniem skargi na bezczynność Prezydenta W. w sprawie ustalenia odszkodowania za grunty zajęte pod drogi, nie wyczerpał ww. trybu – tj. nie wniósł zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia (Wojewody [...]). Fakt ten wynika zarówno z akt administracyjnych sprawy, jak również pisma strony z dnia 28 marca 2013 r. Wniesienie zaś skargi przed złożeniem ww. środka zaskarżenia skutkować musi stwierdzeniem jej niedopuszczalności, a w konsekwencji odrzuceniem skargi - bez jej merytorycznej oceny.
Zważyć przy tym należy, że w sytuacji gdy przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność, która trwa w sprawie po stwierdzeniu nieważności uprzednio wydanego w niej orzeczenia rozstrzygającego co do jej istoty, to określony w art. 37 § 1 k.p.a. środek zwalczania stanu bezczynności organu winien być wniesiony przez skarżącego pomiędzy datą zwrotu akt z organu prowadzącego postępowanie nadzorcze, a wniesieniem skargi. Dokonanie zatem takiej czynności procesowej jeszcze przed wydaniem wycofanej z obrotu prawnego decyzji Prezydenta W. w dniu [...] kwietnia 2010 r., nr [...], jest dla dopuszczalności obecnie wniesionej skargi, prawnie obojętne, a uprzednio wniesione zażalenie nie może zostać uznane za wyczerpujące tryb o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.