Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 października 2012 r. D. N. reprezentowana przez adwokata R. N. wniosła o przyznanie odszkodowania na podstawie art. 215 ust 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], objętej działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. W. jako następczyni prawna S. C. i J. M. Wobec faktu, że od 2012 r. sprawa nie została rozpoznana D. N. reprezentowana przez adwokata R. N. wniosła pismem z dnia 22 kwietnia 2013 r. zażalenie na niezałatwietnie sprawy w terminie do Wojewody [...].
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2013 r. Wojewoda [...] uznał wniesione przez D. N. zażalenie za uzasadnione i wyznaczył termin na podjęcie rozstrzygnięcia wynoszący 3 miesiące od daty doręczenia postanowienia. Postanowienie to wpłynęło do Prezydenta W. 12 września 2013 r. Termin na podjęcie rozstrzygnięcia upłynął zatem 12 grudnia 2013 r.
Pismem z dnia 18 grudnia 2013 r. (data stempla pocztowego), D. N. wniosła skargę na bezczynność Prezydenta W. w sprawie odszkodowania na podstawie art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], objętej działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż w toku postępowania zgromadzono szereg materiałów mających na celu określenie, czy nieruchomość spełnia przesłanki wyznaczone w w/w art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazano również, iż ze względu na złożony charakter postępowania w chwili obecnej trwa analiza zgromadzonej dokumentacji. Ponadto wskazano, iż pismem z dnia 23 stycznia 2014 r. strony zostały poinformowane o przyczynach niedotrzymania terminu określonego przez Wojewodę [...] w postanowieniu nr [...] z dnia [...] września 2013 r. oraz że postępowanie zostanie zakończone w terminie do dnia 30 czerwca 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny winien ocenić - w oparciu o akta sprawy - czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, 12 § 1 i 77 § 1 k.p.a.). Ponadto z przepisu art. 35 § 1 k.p.a. wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). O każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie, organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).
Powyższe przepisy wyznaczają zatem organowi administracji publicznej standardy obowiązujące przy załatwianiu spraw. Jeżeli organ nie stosuje się do owych standardów mamy do czynienia z niezałatwieniem sprawy w terminie, co jest równoznaczne z pozostawaniem przez organ w stanie bezczynności i to zarówno w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jak również w terminie dodatkowym, o którym mowa w art. 36 § 1 k.p.a. Podkreślić przy tym należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta W. w rozpoznaniu wniosku z dnia 30 października 2012 r., a tym samym wydanie orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., a więc zobowiązania organu do wydania aktu w określonym terminie. Poza sporem jest bowiem to, że Prezydent W. nie rozpoznał sprawy i nadal pozostaje w zwłoce. Bezspornym jest, że wniosek z dnia 30 października 2012 r., inicjujący postępowanie administracyjne w sprawie odszkodowania za opisaną wyżej nieruchomość wpłynął do Kancelarii Urzędu W. w dniu 2 listopada 2012r., co wynika z umieszczonej na nim prezentaty. Od tej więc chwili rozpoczął swój bieg dwumiesięczny termin z art. 35 § 3 k.p.a. do załatwienia sprawy nim objętej. Tymczasem, mimo upływu ponad półtora roku Prezydent W. nie zakończył postępowania administracyjnego.
Podkreślić również należy, że organ nie zastosował się do terminu wyznaczonego przez Wojewodę [...] w postanowieniu z dnia [...] września 2013 r., w którym organ odwoławczy uznał zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, wniesione przez stronę, za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi termin na załatwienie sprawy wynoszący 3 miesiące od daty doręczenia przedmiotowego postanowienia (tj. do dnia 12 grudnia 2013 r.). W ocenie Sądu, postępowanie Prezydenta W. niewątpliwie pozostaje w sprzeczności z zasadą szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 k.p.a. Takie postępowanie podważa także wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa.
W związku z powyższym zarzut bezczynności organu przy rozpoznawaniu wniosku o odszkodowanie należało uznać za uzasadniony, co skutkuje wyznaczeniem Prezydentowi m. W. dwumiesięcznego terminu do załatwienia sprawy.
Z uwagi na to, że Sąd jest również zobligowany do oceny wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., dokonując więc pod tym kątem oceny sprawy należy uznać, że zwłoka organu ma charakter rażącego naruszenia prawa.
Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że pierwsze czynności organ podjął w sprawie dopiero po upływie prawie pół roku od dnia złożenia wniosku o przyznanie odszkodowania. I tak, pierwszą czynnością było zwrócenie się pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. do Archiwum Państwowego [...] o przesłanie kopii fragmentu Ogólnego planu zabudowania m. W. zatwierdzonego przez Ministerstwo Robót Publicznych z dnia [...] sierpnia 1931 r., sygn. [...] wraz z odpowiednim opisem dotyczącym w/w nieruchomości oraz o wydanie kopii dokumentów z akt nieruchomości oraz Biura [...] dotyczących w/w gruntu.
Innych czynności w sprawie – poza w/w – do dnia wniesienia skargi organ nie podejmował, zaś te które podjął po dniu wniesienia skargi nie doprowadziły do wydania rozstrzygnięcia. Ponadto jak wynika z akt sprawy, pomimo wyznaczenia terminu jej zakończenia, Prezydent W. wyznaczył kolejny termin jej rozpoznania – do dnia 30 czerwca 2014 r. (o czym poinformował pełnomocnika strony skarżącej pismem z dnia 23 stycznia 2014 r.)
Powyższe działania Prezydent W. podejmował więc w znacznych odstępach czasowych.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stwierdził, że bezczynność Prezydenta W. miała miejsce z naruszeniem podstawowych zasad postępowania, zwłaszcza wynikających z art. 8, art.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.