Uzasadnienie
B.P. i M.P., pismem z dnia 2 listopada 2012 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] kwietnia 1970 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] stycznia 1970 r.
W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie wskazując m.in., że M.P. nie występowała z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 541/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M.P.
W dniu 1 lipca 2013 r. do akt sprawy wpłynęło z kolei pismo organu z dnia 26 czerwca 2013 r. informujące, że w dniu [...] czerwca 2013 r. wydana została decyzja nr [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności w/w decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] kwietnia 1970 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] stycznia 1970 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
W orzecznictwie podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji.
Zgodnie z art. 149 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Instytucja skargi na bezczynność ma więc na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd oceniając czy organ pozostaje w bezczynności bierze zaś pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania.
Podkreślić należy, że w trybie wskazanego art. 149 § 1 sąd może tylko orzec o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Z powyższego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania. Tym samym, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on być w bezczynności. Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się bezprzedmiotowe.
Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w dniu [...] czerwca 2013 r., wydał decyzję nr [...], mocą której odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] kwietnia 1970 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] stycznia 1970 r.
Uznać zatem należy, że Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie pozostaje w bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności w/w decyzji z dnia [...] kwietnia 1970 r. oraz z dnia [...] stycznia 1970 r. Tym samym w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
Jednocześnie zauważyć trzeba, że o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym, zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. W ocenie Sądu powołany przepis znajduje bowiem zastosowanie w przypadku, gdy w wyniku wniesienia skargi na bezczynność organu, organ wyda akt lub podejmie czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do którego pozostawał w bezczynności.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 i art. 201 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.