Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. J.G. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie użytkowania wieczystego do gruntu położonego przy ul. [...] w W. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o oddalenie skargi i poinformował, że w dniu [...] grudnia 2012 r. zostały wydane dwa rozstrzygnięcia, tj.: decyzja nr [...], którą ustanowiono prawo użytkowania wieczystego do niezabudowanego gruntu o pow. [...] m2 oznaczonego w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] z obrębu [...], uregulowanego w księdze wieczystej nr [...], położonego w W. przy ul. [...], na rzecz J.G. w udziale 1/3 części, M.G. w udziale 1/3, J.G. w udziale 1/3 części oraz decyzja nr [...], którą ustanowiono prawo użytkowania wieczystego w udziale [...] części zabudowanego gruntu o pow. [...] m2 oznaczonego w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] z obrębu [...], uregulowanego w [...], położonego w W. przy ul. [...], na rzecz J.G. w udziale [...] części, M.G. w udziale [...] części, J.G. w udziale [...] części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga J.G. wpłynęła do organu w dniu [...] sierpnia 2012 r. Jak wynika z akt sprawy Prezydenta W. po otrzymaniu powyższej skargi, wydał w dniu [...] grudnia 2012 r. dwie decyzje, którymi rozpatrzył wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 1949 r.
Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Skoro bowiem organ załatwił sprawę, w której pozostawał w zwłoce, tj. rozstrzygnął wniosek o ustanowienie prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu nieruchomości [...] z dnia [...] lutego 1949 r., to postępowanie sądowe mając na celu doprowadzenie do zobowiązania organu do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie ww. wniosku stało się niewątpliwie bezprzedmiotowe.
Mając zaś na względzie to, że przerwanie stanu bezczynności nastąpiło w następstwie wniesienia skargi, a więc w ramach tzw. autokontroli, zasadne jest – stosownie do art. 201 § 1 p.p.s.a. - obciążenie organu niezbędnymi kosztami postępowania, które w celu wyegzekwowania swoich praw poniosła strona skarżąca.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 oraz art. 201 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.