Uzasadnienie
K. B. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] ozn. w hip nr [...] o pow. [...] m2. Wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] uznało wniesione przez niego zażalenie za uzasadnione i wyznaczyło Prezydentowi dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 3 maja 2015 r.
W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie i podał, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] zawiesił postępowanie do czasu przedłożenia dokumentów potwierdzających tytuł prawny do przedmiotowej nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Z akt sprawy wynika, że wniesienie skargi na bezczynność Prezydenta [...] poprzedziło złożenie przez skarżącego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Tym samym został spełniony wymóg skuteczności złożenia skargi na bezczynność organu.
Oceniając merytorycznie zasadność skargi należy podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale -- mimo ustanowionego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działanie w toku rozpoznania sprawy oraz stopień przekroczenia terminów mają natomiast znaczenie przy ocenie przez Sąd, czy stwierdzona bezczynność była rażąca w rozumieniu art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a. czy też nie.
W rozpoznawanej sprawie wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] ozn. w hip nr [...] wpłynął do organu [...] października 1949 r. Orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] czerwca 1955 r. Prezydium Rady Narodowej w W. odmówiło M. B. prawa własności czasowej do ww. nieruchomości. Decyzją z dnia [...] marca 1958 r. nr [...] Prezydium Rady Narodowej w W. uchyliło decyzję własną z dnia [...] czerwca 1955 r. Wynika z powyższych ustaleń, że do dnia wniesienia skargi organ nie rozpoznał wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] ozn. w hip nr [...] o pow. [...] m2. Nie ulega więc wątpliwości, że w dacie złożenia skargi, pozostawał w bezczynności gdyż wbrew obowiązkom wynikającym z art. 35 § 1, 2 i 3 k.p.a. nie załatwił sprawy wniosku. Jednakże po wniesieniu skargi na bezczynność, postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. organ zawiesił postępowanie w sprawie.
Skutki zawieszenia postępowania administracyjnego określone w art. 102 i 103 k.p.a. Zgodnie z treścią tych przepisów w czasie zawieszenia postępowania organ może podejmować tylko czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego. Nadto zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. Zaś zgodnie z treścią art. 35 § 5 kpa do terminów określonych w art. 35 k.p.a. nie wlicza się okresów zawieszenia postępowania. Wobec tego Sąd nie mógł nałożyć na organ zobowiązania do wydania w określonym terminie decyzji rozstrzygającej wniosek o przyznanie prawa własności czasowej, gdyż zgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 102 k.p.a. w czasie zawieszenia postępowania organ nie może podejmować żadnych czynności poza określonymi w tym przepisie. W tej sytuacji skarga na bezczynność, w części dotyczącej zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, stała się bezprzedmiotowa co skutkuje umorzeniem postępowania sądowego w tej części.
Jednakże, co zostało wyżej wywiedzione, w dacie złożenia skargi organ pozostawał w bezczynności co obliguje Sąd, stosownie do art. 149 § 1 zd. drugie p.p.s.a., do stwierdzenia czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Okres bezczynności podlegający tej ocenie jest od wszczęcia postępowania administracyjnego do jego zawieszenia. Jak wynika z akt administracyjnych organ od dnia [...] marca 1958 r., tj. wydania decyzji przez Prezydium Rady Narodowej w W. uchylającej decyzję z dnia [...] czerwca 1955 r., nie podjął żadnej czynności w celu rozpoznania wniosku pomimo złożenia wniosków przez skarżącego w 2012 r. oraz 2013 r. o podjęcie czynności w celu rozpoznania złożonego wniosku dekretowego. Dopiero po wniesieniu przez skarżącego zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie tj. w dniu [...] grudnia 2014 r. zwrócono się do Biura Geodezji i Katastru Delegatury oraz do Biura Gospodarki Nieruchomościami w [...] o uzupełnienie akt własnościowych informacją z ewidencji gruntów i budynków.
Następna czynność została podjęta po upływie roku i siedmiu miesięcy, kiedy to Prezydent postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] zawiesił postępowanie. Należy wskazać, że w toku postępowania doszło również do przekroczenia dodatkowego terminu do załatwienia sprawy wynikającego z postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]. Jednocześnie organ nie wypełniał obowiązków wynikających z treści art. 36 k.p.a. Zatem należy uznać, że bezczynność organu do czasu zawieszenia postępowania administracyjnego miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 149 § 1 zd 2, art. 161 § 1 pkt 3 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.