Uzasadnienie
1. M. B. (dalej powoływana jako "skarżąca"), pismem z 24 lipca 2014 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z 16 lipca 2013 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną w [...] przy ul. [...], oznaczoną dawnym numerem hipotecznym "hip. Nr [...]". W uzasadnieniu skargi wskazano, że w sprawie pomimo upływu terminów określonych w art. 35 i 36 Kpa nie została ona wciąż rozstrzygnięta.
2. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że z uwagi na konieczność zgromadzenia całości dokumentacji skarżący został powiadomiony, że sprawa zostanie rozpatrzona do 31 stycznia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
3. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "Ppsa"), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
4. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie wydał decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności, wskazanych w art. 3 § 2 Ppsa (vide wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony, poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie w przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.
5. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta [...], a tym samym wydanie orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 1 Ppsa - a więc zobowiązanie organu do wydania aktu w określonym terminie. Poza sporem jest bowiem, że Prezydent [...] od lipca 2013 r. nie rozpoznał wniosku o ustalenie odszkodowania i nadal pozostaje w zwłoce. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2014 r. nr [...] uznał. zażalenie skarżącej na niezałatwienie sprawy za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi [...] termin na podjęcie rozstrzygnięcia wynoszący 3 miesiące od daty doręczenia niniejszego postanowienia. Jedynymi czynnościami jakie wykonał organ było poinformowania skarżącej o nowym terminie rozpoznania sprawy (pismo z 19 września 2014 r.) i zwrócenie się o akta w własnościowe (pismo z 19 września 2014 r.).
6. Wobec powyższego zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie Prezydent [...] nie wywiązał się z ustawowych obowiązków, w szczególności pomimo upływu ustawowego terminu określonego art. 35 § 1 Kpa nie zakończył postępowania. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zasadność skargi oraz zobowiązał Prezydenta do rozpatrzenia wniosku w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, iż zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nie doszło bowiem do szczególnej sytuacji lekceważenia strony przez organ, która była powiadamiana o terminach załatwienia sprawy
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 Ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 Ppsa.