Uzasadnienie
P.S. pismem z [...] lipca 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania jego zażalenia na postanowienie Prezydenta [...] z [...] maja 2015 r. nr [...], żądając nałożenia na organ grzywny za nieprzestrzeganie terminów oraz notoryczne naruszanie art. 35 i 36 k.p.a.
Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym.
Postanowieniem z [...] maja 2015 r. nr [...] Prezydent [...] wyjaśnił w trybie art. 113 § 2 k.p.a., skarżącemu treść własnego postanowienia z [...] maja 2015 r. nr [...] o zawieszeniu postępowania. Na postanowienie to P.S. wniósł w dniu [...] czerwca 2015 r. zażalenie, opatrzone podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP. Zażalenie powyższe wpłynęło do organu odwoławczego 9 czerwca 2015 r.- co wynika z prezentaty umieszczonej na piśmie przewodnim organu pierwszej instancji je przekazującym.
W następstwie rozpatrzenia tego zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] lipca 2015 r. nr [...] utrzymało kwestionowane postanowienie Prezydenta [...] z [...] maja 2015 r. w mocy. Odpis tego postanowienia doręczony został stronie 15 lipca 2015 r.
Przed doręczeniem skarżącemu postanowienia, pismem z 7 lipca 2015 r., wezwał on Kolegium do zaprzestania naruszeń prawa przy rozpoznawaniu zażalenia, a niespełna tydzień później wniósł wskazaną na wstępie skargę, w której zastrzegł, że podtrzymuje ją także w sytuacji wydania przez organ orzeczenia w sprawie.
Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jej podstawowym celem jest ochrona jednostki przed nieuzasadniona zwłoką organu w załatwieniu sprawy administracyjnej i doprowadzenie do wydania przez organ w tejże sprawie stosownego aktu. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach wymienionych w komentowanym przepisie polega na zobowiązaniu organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W takiej sytuacji jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przytoczony przepis określa wyczerpująco treść orzeczenia uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W konsekwencji w sytuacji wniesienia skargi już po wydaniu przez organ aktu administracyjnego kończącego merytorycznie sprawę, w której rzekomo miał pozostawać on w zwłoce, nie jest możliwe jej uwzględnienie.
Wprawdzie w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r., II OSK 1360/12, ONSAiWSA 2013/1/7), jednakże nie ma on istotnego znaczenie w niniejszej sprawie. Powyższy pogląd - którego trafności skład orzekający nie kwestionuje - nie może być bowiem przenoszony na sytuacje diametralnie odmienne, jakimi są sytuacje wniesienia skargi na bezczynność organu już po wydaniu aktu administracyjnego, kończącego merytorycznie postępowanie.
Wyłącznym celem wniesienia w tym przedmiocie skargi, nie może być wszak jedynie uzyskanie prejudykatu w postaci stwierdzenia bezczynności w zakończonym przed wniesieniem skargi postępowaniu, w celu dochodzenia ewentualnych roszczeń odszkodowawczych. Warto przy tym zwrócić uwagę, że podobne uregulowanie zawiera ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. 2004 nr 179 poz. 1843 ze zm.), która w art. 5 ust. 1 przewiduje możliwość wniesienia skargi o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, jedynie w toku postępowania.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy godzi się zauważyć, że w sprawie w której skarżący zarzuca Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] bezczynność, tj. w sprawie rozpatrzenia jego zażalenia na postanowienie Prezydenta [...] z [...] maja 2015 r., organ ów już w dacie wystosowania do niego przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa przerwał stan zwłoki i podjął merytoryczne rozstrzygnięcie (vide postanowienie Kolegium z [...] lipca 2015 r. nr [...]). Uczynił więc to bezspornie jeszcze przed wniesieniem skargi. Z chwilą podjęcia tegoż postanowienie przestała zatem istnieć prawna możliwość zobowiązania organu do wydania aktu, a w konsekwencji skarga na bezczynność Kolegium wniesiona po tym dniu, nie mogła być uwzględniona.
Niezależnie do powyższego, skarga P.S. nie mogła być uwzględniona także z przyczyn merytorycznych. Z zestawienia daty wpływu zażalenia do organu pierwszej instancji (1 czerwca 2015 r.) i daty jego rozpoznania przez Kolegium ([...] lipca 2015 r.) wynika wprawdzie, że postępowanie zażaleniowe prowadzone było dłużej niż przewiduje to art. 35 § 3 k.p.a., który nakłada na organ obowiązek załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym w terminie miesięcznym, to jednak skala tego przekroczenia (6 dni), zważywszy przy tym na prawną możliwość przedłużania terminu rozpoznawania sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.), nie uprawnia - zdaniem Sądu - do skutecznego postawienia organowi zarzutu bezczynności, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Przekroczenie go w ww. wymiarze nie może tym bardziej być oceniane – jak chciałby tego skarżący - jako bezczynność wynikająca z rażącego naruszenia przez organ norm postępowania administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczony nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 powołanej ustawy, który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na bezczynność lub przewlekłe poprowadzenie postępowania.