Uzasadnienie
Pismem z 20 lipca 2015 r. (data wpływu do organu) P. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...].
Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym.
Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło wygaszenia decyzji Kolegium z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...].
Pismem z dnia 9 czerwca 2015 r. P. S. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]. Pismem z dnia 13 lipca 2015 r., skarżący wezwał Kolegium do zaprzestania naruszeń prawa, a w dniu 20 lipca 2015 r. wniósł wskazaną na wstępie skargę.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi i podało, że decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. rozpoznało wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto podkreśliło, że w okresie od [...] grudnia 2013 r. a [...] czerwca 2015 r. P. S. złożył w Kolegium [...] żądań różnej treści, z których tylko 19 były to odwołania od decyzji, pozostałe wnioski dotyczyły żądania sprostowania decyzji, żądania wyjaśnienia treści decyzji, wyjaśnienia co do pouczenia, jak również wygaszenia, wznowienia postępowania oraz stwierdzenia nieważności decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej jako "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jej podstawowym celem jest ochrona jednostki przed nieuzasadniona zwłoką organu w załatwieniu sprawy administracyjnej i doprowadzenie do wydania przez organ w tejże sprawie stosownego aktu. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach wymienionych w komentowanym przepisie polega na zobowiązaniu organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W takiej sytuacji jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przytoczony przepis określa wyczerpująco treść orzeczenia uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W konsekwencji w sytuacji wniesienia skargi już po wydaniu przez organ aktu administracyjnego kończącego merytorycznie sprawę, w której rzekomo miał pozostawać on w zwłoce, nie jest możliwe jej uwzględnienie.
Wprawdzie w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r., II OSK 1360/12, ONSAiWSA 2013/1/7), jednakże nie ma on istotnego znaczenia w niniejszej sprawie. Powyższy pogląd - którego trafności skład orzekający nie kwestionuje - nie może być bowiem przenoszony na każdą sytuację, kiedy organ wydał decyzję po terminie określonym w art. 35 kpa. W niniejszej sprawie mamy bowiem sytuację szczególną. Z akt sprawy wynika, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wpłynął do organu 9 czerwca 2015 r., rozpatrzony został decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., opóźnienie w stosunku do miesięcznego terminu określonego w art. 35 § 3 kpa wyniosło 12 dni.
W ocenie Sądu, choć wskazane opóźnienie nie zasługuje na aprobatę, to jednak oprócz samego faktu naruszenia terminu należy wziąć pod uwagę również przyczyny niewypełnienia przez organ ww. obowiązku. Sąd orzekając o zasadności skargi na bezczynność, powinien rozważyć całokształt okoliczności sprawy, związanych z nieterminowym rozpoznaniem wniosku. W rozpatrywanym przypadku przekroczenie terminu, w przekonujący sposób zostało przez organ w odpowiedzi na skargę wyjaśnione i usprawiedliwione. Skarżący wnosząc szereg wniosków do organu administracji publicznej, powinien liczyć się z tym, że pisma te nie zawsze będą rozpoznawane, czy też przekazywane do sądu w terminach wynikających z przepisów prawa. Działanie skarżącego, który w jednym dniu składa do organu 8 wniosków związanych z decyzją nr [...] a dotyczących: stwierdzenia nieważności, ponownego rozpatrzenia sprawy, sprostowania błędów pisarskich, uzupełnienia pouczenia, wygaszenia decyzji, wyjaśnienia wątpliwości, wznowienia postępowania, rozpatrzenia zażalenia stanowi- zdaniem sądu- ewidentnie nadużycie prawa.
Do nadużycia prawa dochodzi w sytuacjach, gdy strona podejmuje prawnie dozwolone działania dla celów innych, niż przewidziane przez ustawodawcę. W konsekwencji zachowanie, które formalnie zgodne jest z literą prawa, lecz sprzeciwia się jej sensowi, nie może zasługiwać na ochronę (M. Warchoł, Pojęcie nadużycia prawa w procesie karnym, Prokuratura i Prawo, 2007/11/49; T. Cytowski, Procesowe nadużycie prawa, PS 2005/5/81). Tak samo należy ocenić działania podmiotu, który inicjuje szereg postępowań administracyjnych lub sądowych w celu innym, niż ochrona swych praw – w ten sposób wpływając na obniżenie poziomu ochrony innych podmiotów, które nie mogą w dostatecznie szybki sposób uzyskać ochrony prawnej. Podobne stanowisko zostało przedstawione w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2016 r. I OZ 605/16, które dotyczyło tej samej osoby.
Reasumując sąd uznał, że wniesienie przez skarżącego skargi na bezczynność organu w sytuacji, gdy swoim działaniem paraliżuje pracę organu, jest nadużyciem tego uprawnienia. Tak należy oceniać działania skarżącego w niniejszej sprawie, który inicjuje szereg postępowań administracyjnych nie w celu ochrony swoich realnych praw, ale dla którego inicjowanie tychże postępowań jest celem samym w sobie. Z tych wszystkich powodów skargę P. S. należało oddalić.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 powołanej ustawy, który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.