Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 sierpnia 2014 r. S. M. złożył skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania w trybie art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], uregulowaną w księdze wieczystej hip. "[...]". W skardze podniósł, że postępowanie w niniejszej sprawie toczy się od 14 miesięcy a on nie otrzymał nawet jednego pisma w sprawie. Wskazał poza tym, że postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. Wojewoda [...] wyznaczył organowi trzymiesięczny termin załatwienia sprawy. Termin ten jednak nie został dotrzymany.
Odpowiadając na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie wskazując, że pełnomocnik stron został poinformowany o tym, że z uwagi na konieczność zgromadzenia całości dokumentacji rozpatrzenie wniosku o odszkodowanie nastąpi w przewidywanym terminie do dnia 31 stycznia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, 12 § 1 i 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego). Obowiązkiem sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji.
Jak wynika z akt administracyjnych postępowanie w sprawie odszkodowania za nieruchomość [...] wszczęte zostało na skutek wniosku strony z dnia [...] czerwca 2013 r. Natomiast do dnia orzekania przez Sąd, pomimo zobowiązania przez Wojewodę [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] zakończenia sprawy w terminie 3 miesięcy od daty doręczenia postanowienia, Prezydent [...] nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. Nie ulega zatem wątpliwości, że dopuścił się on bezczynności co skutkować musiało zobowiązaniem do rozpoznania wniosku skarżącego.
Jednocześnie Sąd uznał, iż biorąc pod uwagę datę z jakiej pochodzi wniosek wszczynający postępowanie, a także znaną Sądowi z urzędu ilość spraw z zakresu tzw. gruntów warszawskich toczących się przez Prezydentem [...], zaistniała w sprawie bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Uznając brak rażącego naruszenia prawa, Sąd wziął również pod uwagę skomplikowany stan geodezyjny przedmiotowej nieruchomości, na co wskazywał organ w przedłożonym do protokołu z rozprawy piśmie z dnia 14 listopada 2014 r. oraz fakt, że Prezydent [...] poinformował stronę o przewidywanym terminie zakończenia sprawy (pismo z dnia 2 października 2014 r. Jednocześnie Sąd uznał, że czteromiesięczny termin jest okresem wystarczającym na zakończenie niniejszej sprawy.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.