Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 marca 2015 r. E.Z., P.Z., K.D., L.Z., Z.F., reprezentowani przez adw. J.W., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ulicach: [...], [...], [...] i [...], pochodzący z nieruchomości ozn. hip. jako "[...]" rej. hip. [...].
Zarządzeniem z dnia 25 sierpnia 2015 r. Sąd zobowiązał skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od powyższej skargi w kwocie 100 (sto) złotych.
Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru przedmiotowe zarządzenie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących – adw. J.W. w dniu 14 września 2015 r. (karta nr 27).
W dniu 21 września 2015 r. do Sądu wpłynęło pismo adw. J.W., w którym wskazała, że przedkłada w załączeniu potwierdzenie opłaty od wniosku o ukaranie organu grzywną. Do pisma załączone zostało potwierdzenie dokonania wpisu na kwotę 100 zł tytułem "opłaty od wniosku o ukaranie [...]" wraz z odręczną adnotacją: "Opłata sądowa od wniosku o ukaranie organu grzywną z wniosku E.Z., P.Z., K.D., L.Z., Z.F.".
Następnie pismem z dnia 23 września 2015 r. adw. J.W. wniosła o przywrócenie terminu do złożenia opłaty od skargi na bezczynność, załączając do niego dowód uiszczenia wpisu sądowego. W uzasadnieniu wniosku stwierdziła, że w dniu 18 września 2015 r. wysłana została omyłkowo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie opłata uiszczona w sprawie wniosku o ukaranie organu grzywną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Stosownie do treści art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływana dalej: "p.p.s.a.", uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego.
Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Przy ocenie braku winy przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, przy uwzględnieniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. O braku winy w uchybieniu terminu można zaś mówić jedynie wówczas, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wykaże, iż niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu.
Jak wynika z akt sprawy pełnomocnik skarżących adw. J.W. otrzymała wezwanie Sądu do uzupełnienia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi w dniu 14 września 2015 r. Zatem stwierdzić należy, że pełnomocnik, prawidłowo pouczony, miał świadomość, czego nie kwestionuje, terminu na wykonanie wezwania Sądu.
Podkreślić należy, że od profesjonalnego pełnomocnika, którym jest adw. J.W., wymaga się dochowania należytej staranności i dbałości o interesy osób, które reprezentuje, czego pełnomocnik nie uprawdopodobniła, a jedynie wskazała, że omyłkowo załączyła dowód uiszczenia wpisu dokonanego w innej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, pełnomocnik skarżących nie uprawdopodobnił w przekonujący sposób okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi, jak tego wymaga art. 87 § 2 p.p.s.a., bowiem w sprawie nie nastąpiły zdarzenia tego typu, których nie był w stanie przezwyciężyć, nawet przy zachowaniu maksymalnej staranności, a które miały wpływ na uchybienie przez stronę terminowi do uzupełnienia braków formalnych przedmiotowej skargi.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.