Uzasadnienie
K. H., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 23 marca 1999 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ozn. jako "[...]" rej. hip. [...].
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 23 marca 1999 r. J. B. – H. wystąpiła do Starostwa Powiatu [...] o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną przy ul. [...], w trybie art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r., nr [...] odmówił przyznania odszkodowania za w/w nieruchomość. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2003 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 stycznia 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 2086/03 uchylił decyzje organów obu instancji.
W wyniku ponownego rozpoznania przedmiotowej sprawy, Prezydent W. decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] ponownie odmówił ustalenia odszkodowania w trybie art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami za grunt nieruchomości przy ul. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożył K. H., spadkobierca J. B.-H. Decyzją z dnia [...] września 2013 r., nr [...] Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta W. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Przy piśmie z dnia 8 listopada 2013 r. akta administracyjne zostały zwrócone Prezydentowi W. Pismem z dnia 5 lutego 2014 r. Prezydent W. poinformował pełnomocnika K. H. o wyznaczeniu dodatkowego terminu rozpoznania sprawy do dnia 31 maja 2014 r.
Z uwagi na brak działań w sprawie, K. H. pismem z dnia 10 lutego 2014 r. wniósł zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta W. sprawy w terminie. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] uznał zażalenie za nieuzasadnione.
K. H., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 23 marca 1999 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ozn. jako "[...]" rej. hip. [...]. Skarżący wniósł o wyznaczenie Prezydentowi W. terminu zakończenia postępowania, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. Zaznaczył, że w toku prowadzonego postepowania podjęto szereg czynności zmierzających do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji merytorycznej. Organ dodał, że pełnomocnik strony postępowania pismem z dnia 14 października 2014 r. został poinformowany o aktualnym stanie sprawy i przewidywanym terminie zakończenia postępowania.
W zakresie wniosku skarżącego dotyczącego trybu rozpoznania skargi Prezydent W. zażądał przeprowadzenia rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna, albowiem wniosek z dnia 23 marca 1999 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] nie został rozpoznany.
Zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", Sąd uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, zgodnie z art. 12 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej: "Kpa", a także zobowiązane są podejmować wszelkie kroki niezbędne do jej wyjaśnienia i załatwienia w myśl art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. W rozpoznawanej sprawie oznacza to obowiązek podjęcia nie jakichkolwiek działań, lecz działań celowych, zmierzających do rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania. Z przepisu art. 35 § 1 Kpa wynika, iż organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 Kpa).
W myśl art. 36 § 1 Kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 Kpa lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 Kpa).
Organ pozostaje w bezczynności nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Badając zasadność takiej skargi Sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.
W sprawie tej nie ma wątpliwości, że terminy określone w art. 35 § 3 Kpa upłynęły, zaś postępowanie z wniosku o odszkodowanie za nieruchomość [...] położoną przy [...], nie zostało przez organ zakończone w wymaganej przez przepisy prawa formie do dnia orzekania przez Sąd w sprawie ze skargi na bezczynność organu.
Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o odszkodowanie w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Jednocześnie Sąd doszedł do przekonania, że mimo przekroczenia terminów załatwienia sprawy określonych w art. 35 Kpa, bezczynności Prezydenta W. nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie w/w przepisów można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również nieuzasadnione rodzajem sprawy długotrwałe prowadzenie postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (vide: wyrok WSA w Warszawie z 20.10.2011 r., I SA/Wa 353/11, wyrok WSA w Poznaniu z 18.08.2011 r., II SAB/Po 60/10, wyrok WSA w Gdańsku z 11.08.2011 r., II SAB/Gd 30/11, publ. - cbois.nsa.gov.pl.). Tymczasem organ I instancji po wpłynięciu wniosku o odszkodowanie podejmował czynności w sprawie, o czym świadczą wydawane w sprawie decyzje merytoryczne.
Nie można zatem zarzucić Prezydentowi W. braku jakiejkolwiek aktywności, świadczącej o rażącym naruszeniu prawa. Ostatnia decyzja z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] została uchylona decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r., nr [...], a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Akta zwrócono Prezydentowi W. w dniu 13 listopada 2013 r. Prowadząc ponownie postępowanie organ I instancji podjął działania zmierzające do uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego i pismem z dnia 5 lutego 2014 r. wystąpił do Biura Administracyjno-Gospodarczego Wydziału Archiwum Urzędu W. o udzielenie informacji niezbędnych dla potrzeb niniejszego postępowania odszkodowawczego. Pismem z tej samej daty Prezydent W. ponadto poinformował pełnomocnika skarżącego, na podstawie art. 36 § 1 Kpa, o przyczynach niezachowania terminu wynikającego z art. 35 § 3 Kpa oraz o nowym terminie załatwienia sprawy, co także nie świadczy o rażącym naruszeniu podstawowych zasad wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Odpowiedź Biura Administracyjno-Gospodarczego na wystąpienie Prezydenta W. wpłynęła do organu w dniu 20 lutego 2014 r.
W ostatnim okresie Prezydent W. ponownie poinformował stronę (pismem z dnia 14 października 2014 r.) o aktualnym stanie sprawy i przewidywanym terminie wydania decyzji do dnia 28 lutego 2015 r. Jakkolwiek taki sposób prowadzenia postępowania narusza przepisy określające terminy załatwienia sprawy zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego, to jednak uwzględniając całokształt okoliczności sprawy Sąd stwierdził, że bezczynność Prezydenta W. nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono w pkt 3 sentencji, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.