Uzasadnienie
H. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] października 1951 r., nr [...] odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości gruntowej położonej w [...]przy ul. [...] nr hip.[...].
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie. Organ wyjaśnił, że skarżąca nie wyczerpała trybu określonego w art. 37 § 2 k.p.a., a mianowicie nie wezwała organu odwoławczego do usunięcia naruszenia prawa.
Wskazać również należy, że zarządzeniem z dnia 6 listopada 2014 r., Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do udzielenia, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, informacji czy przed wniesieniem skargi do Sądu jego mocodawczyni wyczerpała tryb o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. zobowiązując do nadesłania kopii złożonego wezwania wraz z poświadczeniem jego złożenia w organie.
W odpowiedzi na wezwanie w nadesłanym do Sądu piśmie z dnia 1 grudnia 2014 r., skarżąca wyjaśniła, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało zawarte w ostatnim akapicie skargi, gdzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] otrzymało dodatkowy miesiąc na załatwienie wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Z powyższego wynika więc, że wniesienie skargi do Sądu uwarunkowane jest uprzednim wyczerpaniem środków zaskarżenia, przy czym o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzysta ze środka przewidzianego w art. 37 k.p.a., bądź gdy tryb określony w art. 37 k.p.a. nie znajduje zastosowania, stosownie do art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a., przed wniesieniem skargi wezwie organ do usunięcia naruszenia prawa. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II SAB/Op 20/14 dostępny w bazie orzeczeń www. nsa.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącej oświadczył, że zawarł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w ostatnim akapicie skargi na bezczynność. Innymi słowy zarówno wezwanie jak i skarga zostały złożone w jednym piśmie równocześnie. Skoro ustawodawca wyraźnie wskazuje w przepisie art. 52 § 1 p.p.s.a., iż skargę wnosi się do Sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, to w ocenie Sądu nie można uznać, że wniesienie skargi i wezwania do usunięcia naruszenia prawa w jednym piśmie procesowym jest równoznaczne z uznaniem, iż skarżąca przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Kolegium wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2013 r., I OZ 966/13, dostępne w bazie orzeczeń www. nsa.gov.pl).
Skoro zatem strona uchybiła wymogom formalnym do wniesienia skargi na bezczynność, jej skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.