Uzasadnienie
W dniu 10 czerwca 2016 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga T.W. oraz A.W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz wskazał, że skarżący nie wezwali Kolegium do usunięcia naruszenia prawa, zatem nie wyczerpali trybu poprzedzającego złożenie skargi na bezczynność.
Wezwaniem skutecznie doręczonym skarżącym w dniu 19 lipca 2016 r. Sąd zobowiązał skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez nadesłanie odpisu wezwania do usunięcia naruszenia prawa w przedmiocie nierozpoznania w terminie odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2015 r., złożonego przed wniesieniem skargi, skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], złożonego w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz.
- 23) – powołana dalej jako: "k.p.a.".
W piśmie procesowym z dnia 21 lipca 2016 r. skarżący wskazali, że cofają skargę oraz wnoszą o umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna po wyczerpaniu środków zaskarżenia jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W przypadku skargi na bezczynność organu, przed jej wniesieniem do Sądu strona winna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 k.p.a., zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa służy kwestionowaniu przekroczenia maksymalnego ustawowego terminu załatwienia sprawy przez organ administracyjny.
W przedmiotowej sprawie warunek ten nie został spełniony. Jak wynika z treści odpowiedzi na skargę oraz dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy skarżący przez wniesieniem do Sądu skargi na bezczynność, nie wezwali Kolegium do usunięcia naruszenia prawa. W konsekwencji niewyczerpanie przez stronę skarżącą środka zaskarżenia przed wniesieniem skargi, skutkuje jej niedopuszczalnością. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Odnośnie zaś oświadczenia skarżących o cofnięciu skargi, należy zauważyć, że w myśl przepisu art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnie skargę. Wskazać jednakże należy, iż cofnięcie skargi nie jest możliwe, jeśli z braku innych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia skarga podlega odrzuceniu. Cofnięcie skargi może bowiem dotyczyć wyłącznie takiej skargi, która została skutecznie wniesiona, a więc wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Niedopuszczalne jest zatem umorzenie postępowania zainicjowanego skargą dotkniętą brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu (zob. postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987 r., sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207 oraz T. Woś i inni "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 291). Taka sytuacja niewątpliwie zaistniała w rozpoznawanej sprawie, gdyż skarga była niedopuszczalna, a zatem nie została skutecznie wniesiona.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia.