Uzasadnienie
M. M., wniosła skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w rozpatrzeniu wniosku z dnia 10 czerwca 2008 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] października 1965 r. nr [...] utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] grudnia 1955 r. nr [...] odmawiające przyznania prawa własności czasowej go gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] (dawna [...]), ozn. nr hip. [...].
Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] rozstrzygnął sprawę zainicjowaną powyższym wnioskiem.
W skardze zawarty został wniosek o zasądzenie kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji.
Skoro decyzja Ministra Infrastruktury została wydana po wpłynięciu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ale przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, uznać należy, że organ załatwił sprawę i nie pozostaje już w bezczynności, a zatem postępowanie to stało się bezprzedmiotowe.
Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i art. 205 § 2 w zw. z art. 201 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
Rozstrzygając o kosztach postępowania Sąd nie uwzględnił kwoty uiszczonego wpisu od skargi, gdyż skarżąca, pomimo wydania decyzji, nie cofnęła skargi, co stwarzałoby podstawę do zwrotu opłaty na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niepodjęcie tej czynności oznacza, iż kwota uiszczonego wpisu nie jest kosztem niezbędnym w rozumieniu art. 205 § 2 powołanej ustawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1987 r., sygn. akt IV Cr 309/87, niepubl.).