Uzasadnienie
L. K. (dalej jako "skarżąca") pismem z [...] września 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] maja 2017 r. o podjęcie postępowania zawieszonego postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu skargi wskazała, że przed Prezydentem [...] toczy się postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za część nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] ozn. hip. "[...]" dz.[...]. Postępowanie to zawieszono w dniu [...] czerwca 2016 r. do czasu wydania przez Wojewodę [...] decyzji stwierdzającej nabycie przez [...] prawa własności dz. nr [...] z obrębu [...]. Wojewoda [...] decyzją z [...] marca 2017 r. stwierdził nabycie ww. działki z mocy prawa w dniu [...] maja 1990 r. przez dzielnicę – gminę [...]. Wobec wydania powyższej decyzji, niezbędnej do prowadzenia sprawy dotyczącej odszkodowania, odpadła przyczyna zawieszenia postępowania, stąd wnioskiem z [...] maja 2017 r. skarżąca wystąpiła o jego podjęcie.
Powyższy wniosek nie odniósł jednak skutku. Wobec trwającej bezczynności organu, w dniu [...] czerwca 2017 r. skarżąca wystąpiła do Wojewody [...] z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o wyznaczenie organowi tygodniowego terminu na rozpoznanie wniosku; stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", w wysokości 5000 zł; przyznanie skarżącej od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy przyznanej grzywny oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że pismem z [...] września 2017 r. wystąpił do Wydziału Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] o przesłanie ostatecznej decyzji Wojewody [...] potwierdzającej nabycie przez [...] prawa własności przedmiotowej działki. Pismem z tej samej daty poinformowano również pełnomocnika skarżącej, że postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za omawianą część nieruchomości zostanie podjęte po otrzymaniu ww. decyzji.
Prezydent [...] w piśmie z [...] listopada 2017 r. wskazał, że w dniu [...] listopada 2017 r. wystąpił do Wojewody [...] o nadesłanie poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii decyzji z [...] marca 2017 r. wraz z klauzulą prawomocności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 35 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257), powoływanej dalej jako "K.p.a.", organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W myśl natomiast art. 36 § 1 K.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia.
Organ administracji publicznej pozostaje zatem w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 K.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. W sprawie ze skargi na bezczynność organu Sąd zobowiązany jest nie tylko do ustalenia, że organ nie podjął w terminie przewidzianym dla załatwienia sprawy czynności, do których był zobowiązany, lecz także do ustalenia i wyjaśnienia przyczyn, z powodu których ich nie wykonał. Należy przy tym wziąć pod uwagę zarówno charakter sprawy, jak i specyfikę obowiązującego trybu jej załatwienia.
W rozpoznawanej sprawie należało uznać, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności, bowiem od [...] maja 2017 r., kiedy to do organu wpłynął wniosek skarżącej z [...] maja 2017 r., do dnia wyrokowania nie rozpoznał wniosku o podjęcie postępowania zawieszonego postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. Organ nie zastosował się również do obowiązku wynikającego z przepisu art. 36 K.p.a., bowiem pismo informujące o przewidywanym terminie podjęcia postępowania wystosował do skarżącej dopiero w dniu [...] września 2017 r., a zatem już po wniesieniu rozpoznawanej skargi na bezczynność.
Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że Prezydent [...] nie wywiązał się z ustawowego obowiązku rozstrzygnięcia sprawy bez zbędnej zwłoki, a zatem koniecznym było wydanie wyroku zobowiązującego organ do rozpoznania wniosku z [...] maja 2017 r. Wyznaczając, stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., termin w jakim organ zobowiązany będzie do załatwienia sprawy, Sąd miał na względzie możliwość zakończenia w tym okresie postępowania. Zdaniem Sądu realnym terminem, w jakim możliwe jest rozpoznanie wniosku skarżącej, jest termin jednego miesiąca od daty zwrotu do organu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Sąd miał na względzie, że organ zobowiązany jest uzyskać odpis decyzji Wojewody [...] z klauzulą prawomocności, o co wystąpiono przy piśmie z [...] listopada 2017 r. (por. pismo Urzędu [...] z [...] listopada 2017 r. - k-22 akt sądowych).
Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Należy mieć bowiem na uwadze, że wniosek skarżącej o podjęcie zawieszonego postępowania wpłynął do organu w dniu [...] maja 2017 r., natomiast do dnia wniesienia skargi na bezczynność, Prezydent [...] nie dysponował jeszcze odpisem prawomocnej decyzji potwierdzającej nabycie przedmiotowej działki przez [...], o który wystąpił do Wojewody [...] pismem z [...] listopada 2017 r. W tej sytuacji nie sposób zarzucić organowi, że jego bezczynność w sprawie ma charakter rażącego naruszenia prawa.
Z tych samych przyczyn za niezasadny Sąd uznał wniosek skarżącej o wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., o których mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a. i w tym zakresie skargę oddalił.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 149 § 1a P.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 wyroku. W pkt 3 wyroku orzeczono na podstawie art. 151 P.p.s.a. W przedmiocie kosztów postępowania (pkt 4 wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.). Na powyższe koszty składają się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie 480 zł, wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 100 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.
Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 P.p.s.a., który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na bezczynność lub przewlekłe poprowadzenie postępowania.