Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga W. K. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul. [...], w granicach dawnej hipoteki nr [...].
W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej odrzucenie. Organ wyjaśnił, że przed wniesieniem skargi na bezczynność do Sądu skarżący nie wyczerpał przysługującego mu środka zaskarżenia, o którym mowa w przepisie art. 37 k.p.a.
Wskazać również należy, że w związku ze stanowiskiem organu wyrażonym w odpowiedzi na skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządzeniem z dnia 27 listopada 2013 r., zwrócił się do skarżącego o udzielenie w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, informacji czy przed wniesieniem skargi wyczerpał tryb, o którym mowa w przepisie art. 37 k.p.a. i wniósł zażalenie do organu wyższego stopnia nad organem właściwym do rozpoznania sprawy. Jednocześnie Sąd zobowiązał skarżącego do przesłania kopii tego zażalenia wraz z poświadczeniem jego złożenia w organie. W wyznaczonym terminie skarżący, choć odebrał korespondencję z Sądu, nie udzielił odpowiedzi na wezwanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), który to przepis wprowadza zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność, przed jej wniesieniem do Sądu, strona winna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 k.p.a, zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronom przysługuje zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Organ wyższego stopnia uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Dopiero stanowisko tego organu upoważnia stronę postępowania do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Jak wynika z akt sprawy skarżący W. K. przed wniesieniem skargi nie wniósł skutecznie zażalenia w trybie przepisu art. 37 k.p.a. Oznacza to, wniesienie skargi na bezczynność do sądu administracyjnego z uwagi na niezastosowanie przez skarżącego trybu, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a, czyni przedmiotową skargę niedopuszczalną (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 131/13).
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.