Uzasadnienie
I. C. działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik J. C., M. P., J. C., M. M., A. vel A. M., A. M., I. R., E. J., J. J., A. J., T. S., C. S., P. S., J. M. S., J. ze S., Z. S., A. S., A. S. i C. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra infrastruktury polegającą na niewydaniu decyzji w sprawie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] lutego 1964 r., nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] stycznia 1964 r., nr [...] o odmowie ustanowienia na rzecz dotychczasowej właścicielki S. S. praw własności czasowej gruntu nieruchomości położonej prze ul. [...], hip. [...], rej, hip. [...].
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie lub o umorzenie postępowania. Organ wyjaśnił, że decyzją z [...] lutego 2011 r., nr [...] uchylił wcześniejszą decyzję z [...] sierpnia 2009 r. w całości i stwierdził, że decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] lutego 1964 r. oraz utrzymane nią w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w m. st. W. z dnia [...] stanowiącej obecnie własność [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie oraz w części dotyczącej gruntu działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] będącej we współużytkowaniu wieczystym właścicieli lokali nr [...] znajdujących się w budynku przy ul. [...] wydane zostały z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdził ich nieważność.
Wskazać również należy, że pismem z 21 lutego 2011 r. I. C. działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik J. C., M. P., J. C., A. vel A. M., A. M., I. R., J. J., A. J., T. S., C. S., P. S., J. M., J. ze S. M., Z. S., A. S., A. S. i C. S. oświadczyły, iż cofają skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270) sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W myśl art. 60 wyżej wymienionej ustawy skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności.
W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane przytoczonym powyżej przepisem, gdyż I. C. działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik J. C., M. P., J. C., A. vel A., A. M., I. R., J. J., A. J., T. S., C. S., P. S., J. M., J. ze S., Z. S., A. S., A. S. i C. S. w sposób skuteczny cofnęły skargę. Analiza całokształtu okoliczności w sprawie pozwala na stwierdzenie, że cofnięcie to nie zmierza do obejścia prawa, jak również nie prowadzi do utrzymania w mocy rozstrzygnięcia dotkniętego wadą nieważności.
Mając zatem na uwadze powyższe, stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, postanowiono jak w sentencji.