Uzasadnienie
C. S. i J. J. (Skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu, Prezydenta W. (Prezydent) w rozpoznaniu w rozpoznaniu wniosku z dnia 9 maja 2005 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] [...] ozn. hip. części nier. "[...]".
Z akt administracyjnych przedstawionych sądowi wynika, że Skarżący w dniu 6 lutego 2014 r. wnieśli zażalenie na niezałatwienie w terminie powyższej sprawy. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2014 r. uznał to zażalenie za uzasadnione oraz wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 30 czerwca 2014 r..
W dniu 2 sierpnia 2014 r. Skarżący wnieśli do tutejszego sądu skargę, wnosząc o zobowiązanie Prezydenta do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od dnia doręczenia akt organowi, zobowiązanie Prezydent do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że w aktach nieruchomości znajduje się złożony w dniu 23 marca 1949 r. wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości, który został częściowo rozpatrzony orzeczeniem z [...] lutego 1973 r., którym odmówiono dawnym właścicielom przyznania prawa użytkowanie wieczystego do gruntu o powierzchni [...]m2. Natomiast w odniesieniu do gruntu o powierzchni [...]m2 wniosek nie został do dnia dzisiejszego rozpoznany. Przed zakończeniem postępowania odszkodowawczego zachodzi więc konieczność jego rozpatrzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny. W niniejszej sprawie okolicznością niesporną jest, że do dnia wyroku wniosek Skarżących o odszkodowanie nie został rozpoznany.
W sposób oczywisty stanowiło to naruszenie przepisu art. 35 § 1 k.p.a. z którego wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.).
Sąd, oceniając aktywność organu w trakcie prowadzonego postępowania, doszedł jednak do przekonania, że mimo przekroczenia terminów załatwienia sprawy określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, bezczynność Prezydenta pomimo naruszenia art. 12 § 1 i art. 35 Kpa, nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie w/w przepisów można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również nieuzasadnione rodzajem sprawy długotrwałe prowadzenie postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (vide: wyrok WSA w Warszawie z 20.10.2011 r., I SA/Wa 353/11, wyrok WSA w Poznaniu z 18.08.2011 r., II SAB/Po 60/10, wyrok WSA w Gdańsku z 11.08. 2011 r., II SAB/Gd 30/11, publ. - cbois.nsa.gov.pl.).
Oceniając działanie organu należy mieć na względzie fakt, że postępowanie w sprawie było dwukrotnie zawieszane:
- a. postanowieniem z [...] stycznia 2007 r. do czasu przedłożenia przez strony prawomocnego postanowienia sądu stwierdzającego nabycie praw do spadku po zmarłej Z. T., a następnie podjęte po dostarczeniu powyższego dokumentu postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r.
- b. postanowieniem z dnia [...] października 2009 r., do czasu wydana przez Wojewodę [...] decyzji w sprawie stwierdzenia nabycia przez Samorząd Województwa [...] gruntu oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...] leżącego w liniach rozgraniczających [...]. Decyzja ta wydana została [...] lutego 2013 r. w związku z czym postępowanie zostało podjęte w dniu [...] czerwca 2013 r.
Już po podjęciu postępowania organ podejmował czynności mające na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy (pismo z dna 3 września 2013 r.)
W świetle powyższego, uwzględniając całokształt okoliczności sprawy Sąd stwierdził, że bezczynność Prezydenta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W konsekwencji, brak było, w ocenie sądu, podstaw do wymierzenia organowi grzywny.
Jednocześnie sąd uznał, że z uwag na charakter sprawy oraz już przeprowadzone czynności, możliwe będzie rozstrzygnięcie jej w terminie 2 miesięcy licząc od dnia doręczenia organowi akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem sądu.
W zakresie wniosku Skarżących o zobowiązanie Prezydenta do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie Sąd wyjaśnia, że obowiązujące przepisy p.p.s.a. nie przewidują wprost możliwości nałożenia takiego zobowiązania na organ. Sąd może ewentualnie w trybie art. 155 § 1 p.p.s.a. razie stwierdzenia w toku rozpoznawania sprawy istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, poinformować w formie postanowienia o tych uchybieniach właściwe organy lub ich organy zwierzchnie. W niniejszej sprawie sąd nie znalazł jednak podstaw do wystąpienia z postanowieniem sygnalizacyjnym w trybie art. 155 § 1 p.p.s.a.
Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.