Uzasadnienie
F. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Kultury. W obszernym uzasadnieniu zarzucił bezczynność w sprawie restauracji Z. (B.) w G.. Wskazał też na lekceważenie go przez Ministra Kultury i przekazanie zażalenia jakie wniósł na nieprawidłową działalność Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w G. właśnie temu organowi. Podkreślił również, że w jego ocenie, organ administracji nie rozpatrzył jego skargi, ponieważ nie udzielił merytorycznej odpowiedzi na żaden z postawionych w punktach zarzutów, dotyczących prac restauracyjnych prowadzonych w latach 1995-1998, B. w G..
W odpowiedzi na skargę Minister Kultury wniósł o jej oddalenie. Organ administracji wskazał, że F. K. wnosił liczne skargi, które były przedmiotem szerokiego postępowania wyjaśniającego, prowadzonego w tej sprawie przez Ministerstwo Kultury. Na skargi te udzielone zostały odpowiedzi. Ponadto Minister Kultury podał, iż działania Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków związane z konserwacją i renowacją Z. w G. były przedmiotem kontroli Najwyższej Izby Kontroli Delegatury w G., a także postępowania wyjaśniającego Prokuratury Rejonowej w G., które to postępowania nie stwierdziły żadnych nieprawidłowości w przeprowadzonych pracach renowacyjnych przy Z..
Na rozprawie w dniu 6 października 2004 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie F. K. oświadczył, że wnioski zawarte w jego skardze oparte są na treści przepisu art. 221 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto skarżący oświadczył, iż nie składał żadnych wniosków do Ministra Kultury o wydanie decyzji administracyjnej czy postanowienia, wnosił jedynie różne pisma, będąc niezadowolonym z przeprowadzonej renowacji S..
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Właściwość rzeczowa sądów administracyjnych została określona w art. 1, art. 2, art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przepis art. 3 § 2 powołanej ustawy zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Z treści wskazanego wyżej przepisu prawa wynika, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, określone postanowienia, inne czynności i akty dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego organów samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty tych jednostek w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz na bezczynność organów w przypadku nie wydania decyzji administracyjnych, określonych postanowień i innych aktów z zakresu administracji publicznej oraz nie dokonania czynności z zakresu administracji publicznej.
W kręgu tych spraw nie mieszczą się skargi na czynności podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszących się do skarg i wniosków (dział VIII kpa).
Sprawa ze skargi F. K. na bezczynność Ministra Kultury w przedmiocie rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 221 kpa nie podlega zatem kognicji sądów administracyjnych.
Skoro właściwość sądów administracyjnych jest wyłączona, to skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.