Uzasadnienie
A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Skarbu Państwa polegającą na nierozpoznaniu jej zażalenia z dnia 28 października 2010 r. na niezałatwienie przez Wojewodę [...] sprawy o przyznanie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. B. mienia poza obecnymi granicami RP w miejscowości K., powiat [...] (obecnie terytorium [...]), wskazując, że organ nie załatwił sprawy w terminie, o którym mowa w art. 35 § 1 i 3 Kpa oraz nie zrealizował obowiązków, o których mowa w art. 36 § 1 Kpa.
W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o oddalenie skargi wskazując, że rozpatrzył wskazane wyżej zażalenie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...].
W piśmie z dnia 29 marca 2011 r. skarżąca podtrzymała skargę. Skarżąca podała, że dopiero na skutek wniesienia skargi na bezczynność organ rozpatrzył przedmiotowe zażalenie. Skarżąca uważa, że jej skarga jest zasadna ponieważ w momencie wniesienia skargi Minister pozostawał w zwłoce w załatwieniu sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Sąd zauważa, że przedmiotem skargi jest bezczynność Ministra Skarbu Państwa w rozpatrzeniu wniesionego przez skarżącą w trybie art. 37 § 1 Kpa zażalenia na bezczynność Wojewody [...].
Trzeba wskazać, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej Ppsa sąd administracyjny rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a, tj: w przypadku, gdy organ zobowiązany jest wydać decyzję administracyjną; postanowienie w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty; bądź wydać postanowienie w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; a także, gdy jest zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa albo pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie.
Uszło uwadze skarżącej, że w przypadku rozpoznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie organ do tego uprawniony nie wydaje żadnego aktu, o których mowa w powołanym przepisie art. 3 § 2 pkt 1-4a Ppsa. Skarżąca pomija to, że rozpoznanie zażalenia następuje w formie postanowienia, o którym mowa w art. 123 Kpa. Postanowienie to jest aktem wydanym w toku postępowania administracyjnego o charakterze incydentalnym, które nie rozstrzyga sprawy, co do istoty, a także nie kończy postępowania w sprawie. Na postanowienie takie nie przysługuje również zażalenie, co wynika z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 Kpa.
Niedopuszczalna jest więc w niniejszej sprawie skarga do sądu administracyjnego, bowiem ten przedmiot zaskarżenia nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądu administracyjnego.
Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa orzekł, jak w sentencji.