Uzasadnienie
B. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1961 r., nr [...] (błędnie podana data i numer orzeczenia jako "z dnia [...].07.1961 r. nr [...]") o wywłaszczeniu za odszkodowaniem części nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej katastralnie jako parcele nr [...] i nr [...].
W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o umorzenie postępowania sądowego z uwagi na wydanie w dniu [...] stycznia 2013 r. decyzji nr [...] rozstrzygającej sprawę przedmiotowego wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia.
Zarządzeniem z dnia 25 lutego 2013 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do wskazania, w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem do Sądu skargi na bezczynność, strona wystąpiła w trybie art. 37 Kpa z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Mimo skutecznego doręczenia r.pr. E. S. w dniu 12 marca 2013 r. w/w wezwania, zostało ono pozostawione bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), który to przepis wprowadza zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego.
W przypadku skargi na bezczynność organu, przed jej wniesieniem do Sądu, strona winna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 Kpa, zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 Kpa lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronom przysługuje zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Zażalenie (wezwanie do usunięcia naruszenia prawa) służy kwestionowaniu przekroczenia maksymalnego ustawowego terminu załatwienia sprawy przez organ administracyjny.
Jak wynika z akt sprawy B. P. nie wystąpiła do Ministra ze stosownym wezwaniem, o jakim mowa w art. 37 Kpa. Pismo z dnia [...] grudnia 2012 r. zatytułowane "skarga na bezczynność organu", w ocenie Sądu, nie spełnia przesłanki wcześniejszego wykorzystania przez skarżącą przysługujących jej środków zaskarżenia, bowiem nie zostało wniesione w trybie w/w art. 37 Kpa. Sama skarżąca poprzez nieustosunkowanie się do wezwania Sądu z dnia 25 lutego 2013 r., nie zaprzeczyła tym ustaleniom.
W związku z powyższym skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a.
O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.