Uzasadnienie
W skardze do WSA w Warszawie z 25 marca 2004 r. na bezczynność organu skarżący L. B. podnosi, że zostały przekroczone terminy wskazane w art. 35 k.p.a., a wniesione przez niego zażalenie na niewydanie decyzji w terminie nie przyniosło żadnego rezultatu. Bezczynność Wojewody [...] polega na tym, że do dnia wniesienia skargi do WSA nie wydał on decyzji w sprawie nabycia przez jednostkę samorządu terytorialnego prawa własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...].
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] stwierdził, że w dniu 26 kwietnia 2004 r. została wydana przez niego decyzja nr [...], którą odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę W. prawa własności nieruchomości zajętej pod ul. [...] w W. oznaczonej w ewidencji gruntów jako część działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 131 m2.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony, poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Uznając skargę na bezczynność organu za zasadną, Sąd zobowiązuje organ do wydania aktu (...) w terminie siebie wskazanym - art. 149 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd może orzec jedynie o obowiązku wydania decyzji w przedmiotowej sprawie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego - por. postanowienie NSA z 16 października 1996 r. (II SAB/Wr 13/96), niepublikowane.
W rozpoznawanej sprawie Wojewoda [...] wydał w dniu [...] kwietnia 2004 r. decyzję nr [...], mocą której odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę W. prawa własności nieruchomości zajętej pod ul. [...] w W. oznaczonej w ewidencji gruntów jako część działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 131 m2. Wydanie tej decyzji umożliwia skarżącemu obronę jego uprawnień na drodze procesowej. Cel skargi na bezczynność Wojewody [...] został zatem spełniony, ponieważ zapadło rozstrzygnięcie w postępowaniu administracyjnym zainicjowanym wnioskiem skarżącego z 26 lutego 2003 r. Przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność nie ma natomiast znaczenia, czy skarżący jest zadowolony z zapadłego w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięcia. Ta kwestia bowiem może być rozpoznana dopiero w odrębnym postępowaniu przed sądem administracyjnym, zainicjowanym skargą na dany akt administracyjny.
W tej sytuacji należało uznać, że skoro została wydana decyzja w sprawie, to zobowiązanie organu do jej wydania w wyznaczonym przez Sąd terminie stało się zbędne i postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe podlegało umorzeniu stosownie do art. 161 (1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.