Uzasadnienie
W dniu [...] września 2015 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga T.G. (dalej: skarżąca) na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie pracownika socjalnego.
Wobec nieprecyzyjnej treści skargi T.G. Sąd pismem z dnia [...] lutego 2016 r. (doręczonym [...] lutego 2016 r.) wezwał jej pełnomocnika – adw. V. A. - do sprecyzowania skargi poprzez wskazanie, co jest jej przedmiotem, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
W dniu [...] lutego 2016 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynęła odpowiedź pełnomocnika skarżącej na powyższe wezwanie. Wynika z niej, że w niniejszej sprawie T. G. zaskarżyła bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z dnia [...] czerwca 2015 r. ([...]) o przyznanie pracownia socjalnego.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że Dyrektor Centrum Pomocy Społecznej, działając z upoważnienia Prezydenta [...] nie pozostaje w bezczynności wobec T. G., ponieważ w piśmie z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] skarżąca została poinformowana o sposobie załatwienia wniosku z [...] czerwca 2015 r. Z odpowiedzi na skargę wynika również, że korespondencja kierowana do skarżącej na adres miejsca zamieszkania jest jej skutecznie doręczana. Wobec powyższego, organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
Stosownie do treści art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanych przepisów, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r. poz. 267) – powołana dalej jako: "k.p.a.". Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie.
Oceniając merytorycznie zasadność skargi należy podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustanowionego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznania sprawy (jak też zaniechanie) oraz stopień przekroczenia terminów mają natomiast znaczenie przy ocenie przez Sąd, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., czy też nie.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta [...].
Jak wynika bowiem z akt sprawy, pismem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...]Prezydent [...] udzielił skarżącej odpowiedzi na jej wniosek z dnia [...] czerwca 2015 roku ([...]). Pismo to zostało doręczone skarżącej w dniu [...] lipca 2015 r. zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a.
Z daty wysyłki ww. pisma (tj. [...] lipca 2015 r.) wynika, że wniosek skarżącej został rozpoznany w terminie jednego miesiąca od daty jego wpływu do organu. Zachowany został zatem termin określony w art. 35 § 3 k.p.a. Sprawa została zatem załatwiona w terminie kodeksowym, a organ nie pozostaje w bezczynności.
Odnośnie podniesionego w piśmie pełnomocnika skarżącej z [...] lutego 2016 r. zarzutu wadliwości doręczenia, Sąd wyjaśnia, iż kwestia ta nie może być przedmiotem oceny w przedmiotowym postępowaniu tj. w postępowaniu w sprawie skargi na bezczynność w rozpoznaniu wniosku. W niniejszym postępowaniu przedmiotem kontroli Sądu jest ocena czy organ w terminach określonych w k.p.a. załatwił wniosek skarżącej.
Z powyższych względów, brak było podstaw do uwzględnienia skargi skarżącej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.