Uzasadnienie
K. S. i A. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. polegającą na niewydaniu decyzji w sprawie ustalenia na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] oznaczoną nr hip. [...].
W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że w przedmiotowej sprawie postępowanie toczy się od ponad 4 lat i mimo wyznaczenia przez Wojewodę [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2008 r. dodatkowego terminu do załatwienia sprawy na czerwiec 2008 r. Prezydent nie zakończył postępowania. Ponadto skarżący zwrócili się o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art.119 pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Działu Nieruchomości Biuro Gospodarki Nieruchomościami, Wydziału Spraw Dekretowych i Związków Wyznaniowych wyjaśnił, że przedmiotowa działka leży w obszarze objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Organ zaznaczył, że w toku postępowania zgromadzono szereg materiałów mających na celu określenie czy nieruchomość spełnia przesłanki wyznaczone w art. 215. W związku z trudnościami w ustaleniu daty pozbawienia poprzedniego właściciela lub jego następcy prawnego faktycznej możliwości władania omawianą działką pismami z dnia 15 lutego 2011 r. wystąpiono do Wydziału Architektury i Budownictwa w dzielnicy [...] oraz do Stołecznego Zarządu Rozbudowy Miasta o udzielenie informacji na temat zagospodarowania powyższej nieruchomości. Pismem z dnia 15 lutego 2011 r. pełnomocnik strony został poinformowany o aktualnym stanie sprawy i przewidywalnym terminie zakończenia postępowania.
Reasumując Prezydent W. wniósł o oddalenie skargi na bezczynność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a., jak również mają obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.
Odnosząc powyżej wskazane ogólne zasady postępowania do niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż oznacza to obowiązek organu administracji publicznej podjęcia właściwych działań, działań celowych, które umożliwią rozpatrzenie wniosku stron postępowania w ustawowym terminie. Przy czym wskazać należy, że z art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. wynika obowiązek organów administracji publicznej załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.
Dokonując oceny zasadności skargi w świetle zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji stwierdzić należy w sposób bezsporny, że termin określony w art. 35 § 3 k.p.a. został przez Prezydenta W. przekroczony, innymi słowy Prezydent W. pozostaje w zwłoce w rozpoznaniu wniosku skarżących z dnia 14 października 2004 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W., przy ul. [...] ozn. nr hip. [...].
Nie kwestionując wyjaśnień organu, że w toku postępowania zgromadzono szereg materiałów mających na celu zbadanie przesłanek ustawowych w tym ustalenia dokładnej daty pozbawienia poprzedniego właściciela lub jego następcy faktycznej możliwości władania omawianą działką należy zauważyć, że czynności te podejmowane były przez organ z naruszeniem wskazanych wyżej terminów prowadzenia postępowania administracyjnego.
Z akt sprawy wynika, że wniosek o przyznanie odszkodowania wpłynął do Kancelarii Urzędu W. w dniu 14 października 2004 r.
Po tej dacie organ zwracał się o przesłanie akt własnościowych (pismo z dnia 29 października 2004 r.), o wydruk z rejestru gruntów (pismo z dnia 8 grudnia 2004 r.), o nadesłanie informacji dotyczących m. in. decyzji lokalizacyjnej dla nieruchomości, rozpoczęcia prac związanych z realizacją inwestycji (pismo z dnia 4 lutego 2005 r.), akt lokalizacyjnych (pismo z dnia 31 marca 2005 r.), kopii materiałów inwentaryzacyjnych Biura Odbudowy Stolicy z (pismo z dnia 5 lipca 2005 r.)
Wspomnieć jednak należy, że dwukrotnie Wojewoda [...] wyznaczał Prezydentowi W. termin do rozpoznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie raz wyznaczając termin rozpoznania sprawy do dnia 31 października 2007 r., drugi raz do dnia 31 marca 2010 r. Oba termin nie zostały przez organ dotrzymane.
W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że działania organu wskazują na opieszałość w rozpoznaniu wniosku o odszkodowanie. Faktem jest, że organ pierwszej instancji dopełniał obowiązku informowania stron o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie oraz wyznaczał kolejne terminy do wydania rozstrzygnięcia to jednak ponad 6 - letnie prowadzenie postępowania o wypłatę odszkodowania nie znajduje usprawiedliwienia w zebranym w sprawie materiale dowodowym.
Zauważyć należy, że organ pozostaje zatem w bezczynności, w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a., lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w rozstrzygnięciu sprawy. Treść obowiązku płynącego z art. 35 § 1 k.p.a. oznacza zakaz nieuzasadnionego przetrzymywania spraw bez nadawania im właściwego biegu oraz obowiązek prowadzenia postępowania bez niepotrzebnych zahamowań i przewlekłości w postępowaniu.
Podkreślić należy, że zarówno brak stosownych dokumentów, jak i tak długie uzupełnianie zgromadzonego materiału dowodowego - nie usprawiedliwia bezczynności organu w rozumieniu art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 119 pkt 2 w związku z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji