Uzasadnienie
Pismem z 11 lutego 2019 r. (data wpływu do Sądu 18 marca 2019 r.) H. F., T. F., W. F. i B. P., reprezentowani przez radcę prawnego J. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] lipca 1951 r. nr [...].
Następnie pismem z 8 maja 2019 r. (data wpływu do Sądu 13 maja 2019 r.), pełnomocnik skarżących radca prawny J. S., na podstawie art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", cofnęła wniesioną skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Wobec braku merytorycznej przesłanki wymienionej w cytowanym przepisie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.