Uzasadnienie
W dniu 12 marca 2010 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga J. S. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] złożonego w dniu [...] lipca 1985 r. przez matkę skarżącego – G. S. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Wojewoda [...] wyznaczył Prezydentowi W. termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia wynoszący 2 miesiące od daty doręczenia postanowienia. Do końca stycznia 2010 r. mimo wyznaczonego terminu nie zostało wydane rozstrzygnięcie.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art.1 i 3 § 2, pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zaś do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999 r. I SAB 60/99, OSP 2000, nr 6, poz. 87.)
Stosownie do art. 149 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W trybie w/w artykułu Sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego.
Z powyższego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2000 r. sygn. akt I SAB 201/99).
Tak więc, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynności, których domagała się strona, to - mimo pozostawania w zwłoce – przestaje on tkwić w bezczynności, a co się z tym wiąże, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się bezprzedmiotowe.
Wykładnię art. 161 pkt. 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiera uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt: I OPS 6/08. W powyższej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że art. 161 § 1 pkt. 3 powyższej ustawy ma zastosowanie w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt. 1 - 4 organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności.
W rozpoznawanej sprawie – po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a przed dniem jej rozpoznania przez Sąd – Prezydent W. wydał postanowienie z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] czerwca 2010 r.
Ta okoliczność powoduje, że niniejsza skarga na bezczynność Prezydenta W. stała się bezprzedmiotowa i postępowanie należało umorzyć.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 161 § 1, ust. 3 w zw. z art. 54 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji, o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 201 § 1 powołanej ustawy.