Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 stycznia 2011 r. K. S. i A. A. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] i [...], ozn. hip. "[...]" hip. [...] rej. hip. [...].
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy wnioskiem z dnia 11 lipca 2006 r. skarżący wystąpili do Prezydenta W. o przyznanie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, która na mocy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279, powoływany dalej jako "dekret"), przeszła na własność Państwa.
Pismem z dnia 27 sierpnia 2007 r. skarżący złożyli zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta W. sprawy w terminie.
Pismem z dnia 16 listopada 2007 r. Urząd W. poinformował pełnomocnika skarżących, że decyzja kończąca postępowanie zostanie wydana do końca maja 2008 r.
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] Wojewoda [...] uznał zażalenie wnioskodawców za uzasadnione i wyznaczył dodatkowy termin rozpatrzenia sprawy do dnia 30 czerwca 2008 r.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] Prezydent W. zawiesił z urzędu przedmiotowe postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewodę [...] odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2008 r. orzekającej o odmowie przyznania odszkodowania za drugą działkę na rzecz tych samych wnioskodawców.
Postępowanie to podjęte zostało postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., nr [...].
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze z dnia 15 stycznia 2011 r. skarżący wskazali, że mimo upływu terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez Wojewodę, Prezydent W. nie zakończył postępowania merytorycznym rozstrzygnięciem.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że w toku postępowania zgromadzono szereg materiałów mających na celu określenie, czy przedmiotowa nieruchomość spełnia przesłanki kwalifikujące ją do przyznania odszkodowania. W związku z trudnościami w ustaleniu dokładnej daty pozbawiania poprzedniego właściciela faktycznej możliwości władania gruntem, pismem z dnia 15 lutego 2011 r. wystąpiono do [...] Liceum Ogólnokształcącego w W. o udzielenie informacji na temat zagospodarowania ww. nieruchomości. Ponadto pismem z dnia 15 lutego 2011 r. poinformowano skarżących o stanie sprawy i przewidywanym terminie jej zakończenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skargę należało uznać za uzasadnioną, co skutkowało wydaniem przez Sąd wyroku zobowiązującego organ do wydania orzeczenia w określonym terminie.
Zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., powoływana dalej jako "P.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
Na wstępie zauważyć należy, że w sprawie bezspornym jest, iż skarżący wyczerpali tryb przewidziany przepisem art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. uznał wniesione w sprawie zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi W. dodatkowy termin rozpatrzenia sprawy do dnia 30 czerwca 2008 r.
Stosownie do treści art. 35 § 1 i 3 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.
Wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego.
Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem Prezydent W. od dnia 2 sierpnia 2006 r., kiedy wpłynął do organu wniosek skarżących z dnia 11 lipca 2006 r., do dnia wyrokowania nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość.
Wskazać przy tym należy, że od momentu złożenia wniosku o ustalenie odszkodowania minęło ponad 4,5 roku. Zdaniem Sądu był to czas aż nadto wystarczający dla ustalenia, czy w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Ponadto pierwsze zawiadomienie informujące o przewidywanym terminie załatwienia sprawy wystosowano do pełnomocnika skarżących dopiero w dniu 16 listopada 2007 r., a to na skutek wniesionego zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie.
Wskazać również należy, że pomimo wyznaczenia przez Wojewodę dodatkowego terminu załatwienia sprawy, tj. 30 czerwca 2008 r., Prezydent po zwróceniu mu akt nie podjął żadnej czynności, a następnie przed upływem ww. terminu, bo w dniu [...] czerwca 2008 r., postępowanie zawiesił. Po podjęciu w dniu [...] maja 2010 r. postępowania, do czasu wniesienia rozpoznawanej skargi na bezczynność w styczniu 2011 r., organ także nie podjął żadnych czynności w sprawie oraz nie poinformował skarżących o przewidywanym terminie załatwienia sprawy, co uczynił dopiero pismem z dnia 15 lutego 2011 r. Z resztą w tym samym dniu Prezydent W. po raz pierwszy po podjęciu postępowania, dokonał czynności zmierzających do uzupełnienia materiału dowodowego.
W tym stanie rzeczy zarzut bezczynności przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną przy ul. [...] i [...] w W. uznać należało za uzasadniony. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w prowadzonym postępowaniu organ uchybił wskazanym wyżej przepisom procesowym, a także w sposób rażący naruszył wynikającą z art. 12 kpa zasadę szybkości postępowania. Takie postępowanie podważa wyrażoną w art. 8 kpa zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufania obywateli do organów Państwa.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 P.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 2 i art. 120 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.