Uzasadnienie
A. F., Z. F. i T. F. pismem z [...] listopada 2013 r., uzupełnionym [...] marca 2014 r., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Starostę P. postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość położoną w P. przy ul. [...], ozn. w ewid. gruntów jako działki nr [...] i [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, opisując wszystkie czynności podjęte w sprawie o ustalenie odszkodowania za w/w działki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), albowiem przed jej wniesieniem nie zostało złożone zażalenie, o którym mowa w art. 37 kpa. Wobec powyższego bezprzedmiotowe jest rozpatrywanie zarzutów merytorycznych skargi.
W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że instytucja skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, podobnie jak instytucja skargi na bezczynność organu, ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadku skargi na przewlekłość, dokonując badania jej zasadności, Sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.
Oczywiste jest, że do skargi na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania mają zastosowanie wszelkie unormowania dotyczące ogólnych warunków wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Jednym z nich, w myśl art. 52 § 1 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., jest "wyczerpanie środków zaskarżenia".
Nie może budzić wątpliwości, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia (w administracyjnym toku instancji) należy rozumieć również wyczerpanie trybu z art. 37 § 1 kpa. Przepis ten bowiem stanowi, iż "Na niezałatwienie sprawy w terminie (...) lub na przewlekłe prowadzenie postępowania........ stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia". Oznacza to, że w każdym przypadku, przed wniesieniem skargi na przewlekłość organu, konieczne jest uprzednie złożenie zażalenia, o którym mowa w art. 37 kpa. To ustawodawca przesądził zasadę, według której warunkiem wniesienia skargi jest uprzednie wyczerpanie trybu z art. 37 kpa, a więc obowiązek wcześniejszego złożenia zażalenia. Żaden przepis prawa nie przewiduje wyjątków od tej zasady.
W rozpatrywanej sprawie A. F. i Z. F. pismem z [...] maja 2013 r. wystąpili do Wojewody [...] z zażaleniem na niezałatwienie przez Starostę P. sprawy w terminie. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] czerwca 2013 r., nr [...] r. uznał je za nieuzasadnione z uwagi na to, że Starosta P. decyzją z [...] czerwca 2013 r., nr [...] ustalił na rzecz A. F., Z. F. i T. F. odszkodowanie za działki nr [...] i nr [...]. Wobec powyższego, w ocenie Wojewody, wyznaczenie organowi pierwszej instancji dodatkowego terminu na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia stało się bezprzedmiotowe.
Na skutek odwołania A. F., Z. F. i T. F. oraz Burmistrza Miasta P. Wojewoda [...] decyzją z [...] sierpnia 2013 r., nr [...] uchylił w/w rozstrzygnięcie Starosty P. z [...] czerwca 2013 r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Fakt ten ma o tyle znaczenie, że po wydaniu przez Wojewodę [...] decyzji z [...] sierpnia 2013 r., nr [...], Staroście P. zaczynają biec na nowo wszystkie terminy przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego na rozpatrzenie sprawy.
W związku z powyższym Sąd uznał, iż w sprawie niniejszej powinno zostać złożone ponownie zażalenie z art. 37 § 1 kpa, jeśli organ – po wydaniu decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2013 r. – prowadził sprawę w sposób przewlekły. Zażalenie A. F. i Z. F. z [...] maja 2013 r. zostało bowiem "skonsumowane", jako że Starosta, czyniąc zadość żądaniu wyżej wymienionych, wydał w dniu [...] czerwca 2013 r. decyzję ustalającą odszkodowanie. Zaznaczyć również należy, że jeden ze skarżących – T. F., na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie wystąpił do Wojewody [...] ze stosownym zażaleniem.
Reasumując, skarżący nie wnosząc przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zażalenia nie wyczerpali – zgodnie z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – środków zaskarżenia przewidzianych w ustawie. W związku z tym skargę należało uznać za niedopuszczalną, a tym samym podlega ona odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.